دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٩ - ١/ ٢ احياى سنت و سيره پيامبر خدا صلى الله عليه و آله

فرمود: «در نزديكى قيامت، مردى از نسل من خروج مى‌كند، آن گاه كه دل‌هاى مؤمنان، مانند پيكر آدميان، از زيان و صدمه و سختى گرسنگى و كشتار و فتنه‌هاى پياپى و جنگ‌هاى بزرگى كه ايشان را فرا مى‌گيرد و نيز ميراندن سنّت‌ها و زنده كردن بدعت‌ها و رها كردن امر به معروف و نهى از منكر، مى‌ميرند. پس خداوند با مهدى، محمّد بن عبد اللَّه، سنّت‌هاى مرده را زنده و دل‌هاى مؤمنان را به عدل و بركت او، شادمان مى‌كند و گروه‌هايى از غير عرب‌ها و برخى قبيله‌هاى عرب به او مى‌پيوندند و او به همين گونه، كمتر از ده سال و نه سال‌هاى چندان فراوان باقى مى‌ماند و سپس رحلت مى‌كند».[١]

١٧٠٥. مسند أبى يعلى‌- با سندش به نقل از ابو هريره-: شنيدم دوستم ابو القاسم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «قيامت برپا نمى‌شود تا آن كه مردى از خاندانم بر آنها مى‌شورد و آنها را مى‌زند تا به حق باز گردند».[٢]

١٧٠٦. الكافى‌- با سندش به نقل از بريد بن معاويه-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «...

اى بريد! به خدا سوگند، هيچ حرمتى براى خدا نمانْد، مگر آن كه هتك شد و به كتاب خدا و سنّت پيامبرش در اين دنيا عمل نشد و از روزى كه امير مؤمنان- كه درودها و سلام خدا بر او باد- رحلت كرد، هيچ حدّى ميان اين مردم جارى نگرديد و تا روزگار مردم كنونى، به چيزى از حق عمل نشد».

سپس فرمود: «به خدا سوگند، روزها و شب‌ها سپرى نمى‌شوند تا اين كه خداوند، مردگان را زنده مى‌كند و زندگان را مى‌ميراند و خداوند، حق را به اهلش باز مى‌گرداند و دينى را كه براى خود و پيامبرش پسنديده است، برپا مى‌كند. پس مژده‌

[١]. الملاحم، ابن منادى: ص ٢١١، كنز العمّال: ج ١٤ ص ٥٩١ ح ٣٩٦٧.

[٢]. مسند أبى يعلى: ج ٦ ص ١٢٩ ح ٦٦٣٥، تاريخ ابن خلدون: ج ١ ص ٣٢١.