دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٠ - ٥ سختگيرى بر معاندان

نمى‌مانند.

در عين حال، ممكن است در اوايل كار، گروه‌هايى از اهل كتاب، جزيه دهند و بر آيين خود بمانند. همچنين ممكن است امام زمان عليه السلام در ابتداى كار براى اتمام حجّت و شناساندن قابليت‌ها و ظرفيت‌هاى امامت، بر اساس كتاب هر ملّتى با آنها احتجاج كنند و يا حتّى ميان آنها داورى كنند. اين، موجب مى‌شود كه افراد منصف از پيروان اديان ديگر، به ايشان و صلاحيت‌هاى امامت ايشان، ايمان آورند؛ امّا آنهايى كه باقى مى‌مانند، دو گروه خواهند بود: يا از آگاهانِ معاند هستند كه بايد با آنها جنگيد و نابودشان ساخت، يا از ناآگاهان‌اند كه نيازمند گذر زمان يا حتّى تبديل نسل‌هاست. با گذشت يك يا دو نسل و با افزايش آگاهى‌هاى مردم و تربيت صحيح، اين گروه نيز به تدريج از ميان مى‌روند و به جمع مؤمنان مى‌پيوندند. در اين جاست كه ديگر جايى براى جزيه نمى‌مانَد و آيات و احاديث مربوط به وحدت دين، مصداق پيدا مى‌كند.

٥. سختگيرى بر معاندان‌

ممكن است بگويند كه آيات قرآن كه ناظر به برخوردهاى مسالمت‌آميز و صلح و دوستى با اهل كتاب‌اند، مربوط به قبل از ظهور امام مهدى عليه السلام و زمان تقيّه است. در آن دوران، تقيّه برداشته مى‌شود[١] و نيازى به چنين مصالحه‌اى با اهل كتاب نيست.

همچنين احاديث فراوانى وجود دارند كه بر سختگيرى امام زمان عليه السلام دلالت دارند؛ مانند حديثى كه ابو بصير از امام صادق عليه السلام نقل كرده و در آن آمده است: «چه قدر نسبت به خروج قائم، تعجيل مى‌كنيد. پس به خدا سوگند كه جز لباس زِبْر نمى‌پوشد و جز طعام خشك و سخت نمى‌خورَد و جز شمشير و مرگ زير سايه‌

[١]. اشاره به احاديثى دارد كه مى‌گويند با ظهور امام مهدى عليه السلام، ديگر نيازى به تقيّه نيست. براى نمونه، اين حديث‌امام رضا عليه السلام است كه مى‌فرمايد تا روز خروج قائم آل محمّد عليهم السلام تقيّه ادامه دارد و پيش از آن همه بايد تقيّه كنند( كفاية الأثر: ص ٢٧٤).