تعبير به‌ «بَدا» كه به معناى پيدا شدن رأى جديد است، نشان مى‌دهد كه قبلًا چنين تصميمى در مورد يوسف نداشتند، و اين عقيده را احتمالًا همسر عزيز مصر، براى اولين بار پيشنهاد كرد و به اين ترتيب، يوسف عليه السلام بى‌گناه به گناه پاكى دامانش، به زندان رفت و اين نه اولين بار بود و نه آخرين بار كه انسان شايسته‌اى به جرم پاكى به زندان برود. [٢]

[بداء:]

«بداء» در لغت به معناى آشكار شدن و وضوح كامل است و به معناى پشيمانى نيز آمده؛ زيرا شخصى كه پشيمان مى‌شود حتماً مطلب تازه‌اى براى او پيدا مى‌شود.

بدون شك‌ «بداء» به اين معنا در مورد خداوند معناى ندارد و هيچ آدم عاقل و دانايى ممكن نيست احتمال بدهد مطلبى بر خدا پوشيده باشد و سپس با گذشت زمان بر او آشكار گردد؛ اصولًا اين سخن كفر صريح و زننده‌اى است و لازمه آن نسبت دادن جهل و نادانى به ذات پاك خداوند است و ذات او را محل تغيير و حوادث دانستن. حاشا كه شيعه اماميه چنين احتمالى را درباره ذات مقدس خدا بدهند.

آنچه شيعه نسبت به معناى‌ «بداء» اعتقاد دارد و روى آن اصرار و پافشارى مى‌كند و طبق آنچه در روايات اهل بيت عليهم السلام آمده: ما عرف اللَّه حق معرفته من لم‌يعرفه بالبداء «آن كس كه خدا را با بداء نشناسد او را درست نشناخته است». [٣]

[بُدْن:]

«وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاها لَكُم مِّنْ شَعَائِرِ اللَّهِ»

«بُدْن» (بر وزن قدس) جمع‌ «بدنة» (بر وزن عجله) به معناى شتر بزرگ و چاق و گوشت دار است. و از آنجا كه چنين حيوانى براى مراسم قربانى، اطعام فقرا و نيازمندان مناسب‌تر است، مخصوصاً روى آن تكيه شده؛ و گرنه مى‌دانيم چاق بودن حيوان قربانى از شرائط الزامى نيست. همين مقدار كافى است كه لاغر نبوده باشد. [٤]

[بَدْو:]

«بَدْو» به بيابان اطلاق مى‌گردد. [٥]

[بديع:]

«بَديعُ السَّمَاواتِ»

«بديع» به معناى به وجود آورنده چيزى بدون سابقه است، يعنى خداوند آسمان و

[١]. ليل، آيه ٨ (ج ٢٧، ص ٩٢)

[٢]. يوسف، آيه ٣٥ (ج ٩، ص ٤٧٧)

[٣]. رعد، آيه ٣٩ (ج ١٠، ص ٢٨٨)

[٤]. حجّ، آيه ٣٦ (ج ١٤، ص ١٢٠)

[٥]. يوسف، آيه ١٠٩ (ج ١٠، ص ١١٩)