لغات در تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٨ - يُحْبَرُون
[يُحادِد:]
«مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ»
«يُحادِد» از مادّه «محادّة»، و از ريشه «حدّ» است، كه، به معناى طرف و نهايت چيزى مىباشد، و از آنجا كه افراد دشمن و مخالف، در طرف مقابل قرار مىگيرند و مانع يكديگرند، اين مادّه (محادّة) به معناى عداوت و دشمنى نيز آمده است، همان گونه كه در گفتگوهاى روزمره، كلمه «طرفيت» را، به معناى «مخالفت و دشمنى» به كار مىبريم. [١]
[يُحادُّونَ:]
«يُحَآدُّونَ اللَّهَ»
«يُحادُّونَ» از مادّه «محاده» به معناى «مبارزه مسلحانه» و استفاده از حديد (آهن) است، و به مبارزه غير مسلحانه نيز گفته مىشود.
بعضى گفتهاند: «محاده» در اصل، به معناى «ممانعت» است از مادّه «حد» كه به معناى مانع ميان دو شىء است، و لذا به دربان «حداد» مىگويند، اما هر دو معنا از نظر نتيجه به هم نزديك است هر چند از دو ريشه متفاوت گرفته شده. [٢]
[يُحْبَرُون:]
«رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ»
[١]. توبه، آيه ٦٣ (ج ٨، ص ٣٤)
[٢]. مجادله، آيات ٥، ٢٠ (ج ٢٣، ص ٤٣٤، ٤٧٥)