لغات در تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - أَرائِك
[أُذُن:]
«يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ»
«أُذُن» در اصل به معناى گوش است، ولى به اشخاصى كه زياد به حرف مردم گوش مىدهند، و به اصطلاح «گوشى» هستند نيز، اين كلمه اطلاق مىشود. [١]
[أَذِّن:]
«وَأَذِّنْ فِى النَّاسِ»
«أَذِّن» از مادّه «تأذين» به معناى «اعلام» است. [٢]
[أَذِنَتْ:]
«وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها وَحُقَّتْ»
«أَذِنَتْ» در اصل از «اذن» (بر وزن افق) به معناى «گوش» گرفته شده است. و مفهوم آن استماع كردن و شنوا بودن مىباشد كه در اينجا كنايه از اطاعت فرمان و تسليم است. [٣]
[أَرائِك:]
«فِيْها عَلَى الْأَرآئِكِ»
«أَرائِك» جمع «اريكه» به تختى مىگويند كه اطراف آن از هر طرف به صورت سايبان پوشانيده شده است. و در اصل به گفته «راغب» از «اراك» كه نام درخت معروفى است گرفته شده؛ چرا كه گاهى عربها از اين درخت، سايبانهاى مخصوصى
[١]. توبه، آيه ٦١ (ج ٨، ص ٢٧)
[٢]. حجّ، آيه ٢٧ (ج ١٤، ص ٨٢)
[٣]. انشقاق، آيه ٢ (ج ٢٦، ص ٣٠٩)