«يُحْبَرُون» از مادّه‌ «حبر» (بر وزن قشر) به معناى اثر جالب و خوب است، و به حالت شادى و سرورى كه آثار آن در چهره ظاهر گردد، نيز گفته مى‌شود، و از آنجا كه قلب بهشتيان چنان مالامال از شادى و سرور است كه آثار آن در تمام وجودشان ظاهر مى‌گردد، اين تعبير در مورد آنها به كار رفته است. [١]

[يُحَرِّفُونَ:]

«يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ»

«يُحَرِّفُونَ» از مادّه‌ «تَحريف» فعل مضارع و دالّ بر استمرار است و اين مى‌رساند كه آنها همواره كلمات الهى را تحريف مى‌نمودند. [٢]

[يَحْسَبُ:]

«أَ يَحْسَبُ الإِنْسانُ»

تعبير به‌ «يَحْسَبُ» (از مادّه‌ «حسبان» به معناى گمان) اشاره به اين است كه اين منكران هرگز به گفته خود ايمان نداشتند، بلكه تنها بر پندار و گمان‌هاى واهى و بى‌اساس تكيه مى‌كردند. [٣]

[يُحْشَرُون:]

«رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ»

«يُحْشَرُون» از مادّه‌ «حشر» به معناى «جمع» است، ولى معمولًا در قرآن به اجتماع در روز قيامت گفته مى‌شود، مخصوصاً هنگامى كه به ضميمه «الى‌ رَبِّهِمْ» بوده باشد. [٤]

[يَحُضُّ:]

«وَ لا يَحُضُّ عَلى‌ طَعَامِ الْمِسْكِينِ»

«يَحُضُّ» از مادّه‌ «حَضّ» به معناى تحريض و ترغيب ديگران بر چيزى است، «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: «حَصّ» تشويق در حركت و سير است، ولى «حَضّ» چنين نيست. از آنجا كه «يَحُضُّ» و «يَدُعُّ» به صورت فعل «مضارع» آمده، نشان مى‌دهد اين كار مستمر آنها در مورد يتيمان و مستمندان است. [٥]

[يحموم:]

«وَ ظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ»

«حميم» به معناى شى‌ء داغ و «يحموم» از همين ماده است و در اينجا به تناسب‌ «ظلّ» (سايه) به «دود غليظ و سياه و داغ» تفسير شده است. [٦]

[يَختانُون:]

«يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ»

«يَختانُون» از مادّه‌ «إِختيان- خيانة» فعل مضارع است و دلالت بر استمرار دارد. [٧]

[يَخْرُصُونَ:]

«هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ»

«يَخْرُصُونَ» از مادّه‌ «خرص» (بر وزن ترس)، در اصل، به معناى تخمين زدن‌

[١]. روم، آيه ١٥ (ج ١٦، ص ٤٠٠)

[٢]. مائده، آيه ١٣ (ج ٤، ص ٣٩٩)

[٣]. قيامت، آيه ٣ (ج ٢٥، ص ٢٨٢)

[٤]. انعام، آيه ٣٨ (ج ٥، ص ٢٧٩)

[٥]. ماعون، آيه ٣ (ج ٢٧، ص ٣٨٤)

[٦]. واقعه، آيه ٤٣ (ج ٢٣، ص ٢٣٩)

[٧]. نساء، آيه ١٠٧ (ج ٤، ص ١٥٣)