لغات در تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣١ - مُشَيَّدَة
بيرون اطاق و مشرف به حياط منزل بود با شيشهاى مىپوشاندند، تا هم داخل اطاق روشن شود، و هم صحن حياط، و در ضمن از باد و طوفان نيز مصون بماند.
و نيز به محفظههاى شيشهاى كه به صورت مكعب مستطيلى مىساختند و درى داشت و در بالاى آن روزنهاى براى خروج هوا و چراغ را در آن مىنهادند، گفته شده است.
كوتاه سخن اين كه: «مشكاة» محفظهاى براى چراغ در مقابل حمله باد و طوفان بود؛ و از آنجا كه غالباً در ديوار ايجاد مىشد نور چراغ را نيز متمركز ساخته و منعكس مىنمود. [١]
[مَشْهَد:]
«كَفَرُوا مِن مَّشْهَدِ»
«مَشْهَد» در آيه فوق، ممكن است مصدر ميمى به معناى «شهود» باشد، و يا اسم مكان و زمان به معناى محل يا زمان شهود، معانى اينها هر چند مختلف است، ولى از نظر نتيجه چندان تفاوتى با هم ندارند. [٢]
[مشهود، شاهد:]
«وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُود»
(رجوع شود به شاهد)
[مشيب:]
«يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شيباً»
«شيب» (بر وزن سيب) جمع «اشيب» به معناى پير است و در اصل از مادّه «شيب» (بر وزن عيب) آمده و «مشيب» به معناى سفيد شدن مو است. [٣]
[مَشِيدٍ:]
«وَ قَصْرٍ مَّشِيدٍ»
«مَشِيدٍ» از مادّه «شيد» (بر وزن صيد) به دو معنا آمده است: نخست، به معناى ارتفاع، و ديگرى به معناى گچ، در صورت اول، «مشيد» به معناى قصرهاى مرتفع و سر به آسمان كشيده است، و در صورت دوم، به معناى قصرهايى است كه بسيار محكم بنا مىشود تا از حوادث روزگار مصون بماند؛ زيرا در آن زمان بيشتر خانهها از گِل ساخته مىشده است، و خانههايى كه با گچ مىساختند نسبت به خانههاى گلين بسيار محكمتر بود. [٤]
[مُشَيَّدَة:]
«في بُرُوجٍ مُّشَيَّدَةٍ»
«مُشَيَّدَة» در اصل، از مادّه «شِيد» (بر وزن شير) بهمعناى گچ ومواد محكم ديگرى است كه براى استحكام بنا در آن به كار مىبرند، و از آنجا كه در آن عصر و زمان معمولًا محكمترين ماده براى استحكام بنا گچ بوده، بيشتر به اين ماده اطلاق مىشده است.
[١]. نور، آيه ٣٥ (ج ١٤، ص ٥٠٩)
[٢]. مريم، آيه ٣٧ (ج ١٣، ص ٨٥)
[٣]. مزمّل، آيه ١٧ (ج ٢٥، ص ١٩٢)
[٤]. حجّ، آيه ٤٥ (ج ١٤، صفحات ١٤٠، ١٤١)