«نُصُب» جمع‌ «نصيب» آن هم به گفته بعضى، جمع «نصب» (بر وزن سقف) در اصل، به معناى چيزى است كه در جايى نصب مى‌شود، و به بت‌هايى كه به صورت قطعه سنگى آنها را در جاهايى نصب كرده، پرستش مى‌نمودند و روى آن قربانى كرده، خون قربانى را بر آن مى‌ريختند، گفته مى‌شد، و تفاوتش با «صنم» اين بود:

«صنم» بتى بود كه داراى شكل و صورت خاصى بود، اما «نُصُب» قطعه سنگ‌هاى بى‌شكلى بود كه آنها را به علتى پرستش مى‌كردند.

بعضى نيز گفته‌اند: منظور از «نُصُب» در آيه مورد بحث، پرچم‌ها است كه در ميان لشكرها يا كاروان‌ها در يك نقطه بر پا مى‌كنند، و هر كس با سرعت خود را به آن مى‌رساند، ولى تفسير اول مناسب‌تر است. [٥]

[نُصْب، نَصَب:]

«بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ»

«نُصْب» (بر وزن عسر) و «نَصَب» (بر وزن حسد) هر دو، به معناى بلا و شرّ است. [٦]

[نصح:]

«إِذا نَصَحُوا لِلَّهِ»

«نصح» در اصل به معناى خالص ساختن است، و كلمه جامعى است كه هر گونه خيرخواهى و اقدام مخلصانه را شامل مى‌شود، و چون مسأله جهاد مطرح است، ناظر به كوشش‌ها و تلاش‌هايى است كه در اين زمينه صورت مى‌گيرد. [٧]

[نُصَرِّفُ:]

«نُصَرِّفُ الْآياتِ»

«نُصَرِّفُ» از مادّه‌ «تصريف» به معناى دگرگون ساختن و به اشكال مختلف در آوردن است، اشاره به اين كه: آيات قرآن با لحن‌هاى متفاوت و با استفاده از تمام وسائل نفوذ روانى، براى كسانى كه در سطوح مختلف از نظر فكر، عقيده و ساير جنبه‌هاى اجتماعى و روانى قرار دارند، نازل شده است. [٨]

[نُصْلِيْهِم:]

«نُصْليهِمْ نَاراً»

«نُصْلِيْهِم» از مادّه‌ «صَلْى» به معناى در آتش افكندن و به آتش سوختن و يا گرم شدن با آتش است. [٩]

[نَصُوح:]

«تَوْبَةً نَّصُوحاً عَسَى‌»

«نَصُوح» از مادّه‌ «نصح» (بر وزن صلح) در اصل، به معناى خيرخواهى خالصانه است.

بعضى تصور مى‌كنند «نصوح» نام شخص خاصى بوده است و در اين زمينه داستان مفصلى به عنوان توبه‌ نصوح‌ نقل كرده‌اند، ولى بايد توجّه داشت نصوح اسم كسى‌

[١]. فرقان، آيه ٤٧ (ج ١٥، ص ١٣٣)

[٢]. نساء، آيات ٣٤، ١٢٨ (ج ٣، ص ٤٧٢؛ ج ٤، صفحه ١٩٩)

[٣]. تحريم، آيه ٨ (ج ٢٤، ص ٣٠٢)

[٤]. فاطر، آيه ٣٥ (ج ١٨، ص ٢٩٠)

[٥]. معارج، آيه ٤٣ (ج ٢٥، ص ٥٦)

[٦]. ص، آيه ٤١ (ج ١٩، ص ٣١٣)

[٧]. توبه، آيه ٩١ (ج ٨، ص ١٠٢)

[٨]. انعام، آيه ١٠٥ (ج ٥، ص ٤٨٢)

[٩]. نساء، آيه ٥٦ (ج ٣، ص ٥٤٤)