لغات در تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣ - آيَةً بَيِّنَةً
است؛ و در اين صورت اشاره به مسأله توحيد مىباشد. در حالى كه «لِقائِهِ» اشاره به مسأله معاد است، يعنى آنها هم منكر مبدأ هستند و هم منكر معاد.
و يا اشاره به «آيات تشريعى» يعنى آياتى كه خداوند بر پيامبرانش نازل كرده، كه هم از مبدأ سخن مىگويد، هم از نبوّت و هم از معاد، و در اين صورت تعبير به «لِقائِهِ» از قبيل ذكر عام بعد از خاص است. اين احتمال نيز، وجود دارد كه، منظور، همه آيات خدا در عالم آفرينش و تشريع است. [١]
[آيَةٍ:]
«مَا نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ»
«آيه» جمع «آى» در لغت، به معناى نشانه و علامت است. [٢]
[آيَةً بَيِّنَةً:]
«مِنْها آيَةً بَيِّنَةً»
تعبير به «آيَةً بَيِّنَةً» (نشانه روشن) اشاره به آثار باقىمانده شهر «سدوم» است كه طبق آيات قرآن در مسير راه كاروانهاى مردم «حجاز» قرار داشت، و تا زمان ظهور پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز باقى بود. [٣]
[١]. عنكبوت، آيه ٢٣ (ج ١٦، ص ٢٥٨)
[٢]. بقره، آيه ١٠٦ (ج ١، ص ٤٤٩)
[٣]. عنكبوت، آيه ٣٥ (ج ١٦، ص ٢٨٢)