چيزهايى كه سطح كره زمين را پوشانيده، اعم از خاك، ريگ، سنگ و غيره، و همين موضوع باعث اختلافِ نظر فقهاء در چيزى كه تيمم بر آن جايز است شده، ولى با توجّه به ريشه لغوى كلمه «صَعِيد» كه همان «صعود و بالا قرار گرفتن» مى‌باشد، معناى دوم به ذهن نزديك‌تر است. [١]

[صَغَت:]

«فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا»

«صَغَت» از مادّه‌ «صغو» (بر وزن عفو) به معناى متمايل شدن به چيزى است لذا مى‌گويند: صَغَتِ النُّجُومُ‌ «يعنى ستارگان، متمايل به سوى مغرب شدند»؛ به همين جهت، واژه‌ «اصغاء» به معناى گوش فرا دادن به سخن ديگرى آمده است. و منظور از «صَغَتْ قُلُوبُكُمَا» در آيه مورد بحث، انحراف دل‌هاى آنها از حق، به سوى گناه بوده است. [٢]

[صَفّ:]

«يُقاتِلُونَ فِى سَبِيْلِهِ صَفّاً»

«صَفّ» در اصل، معناى مصدرى دارد، و به معناى قرار دادن چيزى در خط صاف است، ولى در اينجا معناى اسم فاعل را دارد. [٣]

[صَفْح:]

«الصَّفْحَ الْجَمِيْلَ»

«صَفْح» به معناى روى هر چيزى است مانند صفحه صورت و به همين جهت‌ «فَاصْفَحْ» به معناى روى بگردان و صرف‌نظر كن آمده است. روى گرداندن از چيزى، گاهى، به خاطر بى‌اعتنايى و قهر كردن و مانند آن است، و گاهى، به خاطر عفو و گذشت بزرگوارانه، و مرتبه بالاترى از صرف‌نظر كردن از مجازات است يعنى ترك همه نوع سرزنش.

«صَفْح» به معناى جانب و طرف چيزى، و به معناى عرض و پهنا نيز مى‌آيد، و در سوره‌ «زخرف»، به معناى اول است، يعنى آيا ما اين قرآن را كه مايه يادآورى است، از سوى شما به‌جانب ديگرى متمايل سازيم؟ [٤]

[صُفْر:]

«كَأَنَّهُ جِمَالَتٌ صُفْرٌ»

«صُفْر» از مادّه‌ «صُفْرَة» (بر وزن قفل) جمع‌ «أصفر» به معناى چيزى است كه زرد رنگ باشد و گاه به رنگ‌هاى تيره و متمايل به سياه نيز اطلاق شده، ولى در اينجا مناسب همان معناى اول است؛ زيرا جرقه‌هاى آتش زرد متمايل به سرخ است. [٥]

[صَفْصَف:]

[١]. نساء، آيه ٤٣ (ج ٣، ص ٥٠٩)؛ مائده، آيه ٦ (ج ٤، ص ٣٧٢)؛ كهف، آيات ٨، ٤٠ (ج ١٢، صفحات ٣٨٤، ٤٧٤)

[٢]. تحريم، آيه ٤ (ج ٢٤، صفحات ٢٨٩، ٢٩٠)

[٣]. صفّ، آيه ٤ (ج ٢٤، ص ٧٦)

[٤]. حجر، آيه ٨٥ (ج ١١، ص ١٤٦)؛ زخرف، آيه ٥ (ج ٢١، ص ٢٣)؛ تغابن، آيه ١٤ (ج ٢٤، ٢١٧)

[٥]. مرسلات، آيه ٣٣ (ج ٢٥، ص ٤١٧)