لغات در تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٨ - سابِقُوا
«سائِح» از مادّه «سياحت» به جهانگردانى نيز مىگفتند كه بدون زاد و توشه راه مىافتادند، و با كمكهاى مردم زندگى مىكردند. [١]
[سائِحات:]
«سائِحاتٍ ثَيِّباتٍ»
«سائِحات» جمع «سائح» را بسيارى از مفسران به معناى «صائم» و روزهدار تفسير كردهاند. [٢]
[سائِغ:]
«عَذْبٌ فُراتٌ سآئِغٌ»
«سائِغ» به معناى آبى است كه به خاطر گوارايى، به راحتى از گلو پايين مىرود. [٣]
[سائل:]
«لِّلسَّآئِلِ وَ الْمَحْرُومِ»
تفاوت ميان «سائل» و «محروم» اين است:
«سائل» كسى است كه حاجت خود را مىگويد و تقاضا مىكند، و «محروم» كسى است كه شرم و حيا مانع تقاضاى او است، در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است:
«محروم كسى است كه زحمت كسب و كار مىكشد، ولى زندگى او پيچيده شده است». [٤]
[سابِحات:]
«وَالسَّابِحاتِ سَبْحاً»
«سابِحات» از مادّه «سبح» (بر وزن سطح) به معناى حركت سريع در آب يا در هوا است، لذا، در مورد شنا كردن در آب و يا حركت سريع اسب، و با سرعت به دنبال كارى رفتن گفته مىشود. [٥]
[سابِغات:]
«أَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ»
«سابِغات» جمع «سابغ» به معناى «زره كامل و فراخ» است، و «اسباغ نعمت» نيز، به معناى فراخى نعمت است. [٦]
[سابِقات:]
«فَالسَّابِقاتِ سَبْقاً»
«سابِقات» از مادّه «سبقت» به معناى پيشى گرفتن است، و از آنجا كه پيشى گرفتن معمولًا بدون سرعت ممكن نيست، گاه از اين ماده، مفهوم سرعت نيز استفاده مىشود. [٧]
[سابِقُوا:]
«سابِقُواْ إِلى مَغْفِرَةٍ»
«سابِقُوا» از مادّه «مسابقه» است. [٨]
[١]. توبه، آيه ١١٢ (ج ٨، ص ١٩٣)؛ تحريم، آيه ٥ (ج ٢٤، ص ٢٩٣)
[٢]. تحريم، آيه ٥ (ج ٢٤، ص ٢٩٣)
[٣]. فاطر، آيه ١٢ (ج ١٨، ص ٢٢٤)
[٤]. معارج، آيه ٢٥ (ج ٢٥، ص ٤١)
[٥]. نازعات، آيه ٣ (ج ٢٦، ص ٨٧)
[٦]. سبأ، آيه ١١ (ج ١٨، ص ٤٤)
[٧]. نازعات، آيه ٤ (ج ٢٦، ص ٨٧)
[٨]. حديد، آيه ٢١ (ج ٢٣، ص ٣٧٣)