لغات در تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٦ - ظنّ
[ظَنُّوا:]
«تَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا»
«ظَنُّوا» از مادّه «ظنّ» در لغت، معناى وسيعى دارد: گاه به معناى «يقين»، و گاه به معناى «گمان» مىآيد؛ و در سوره «فصّلت» به معناى «يقين» است، چه اين كه آنها در آن روز يقين پيدا مىكنند كه، راه فرار و نجاتى از عذاب الهى ندارند. [١]
[ظنون:]
جمعى از مفسران، «ظنون» را در اينجا به معناى اعم از گمان بد و خوب گرفتهاند، ولى قرائن موجود در اين آيه و آيه بعد نشان مىدهد كه مراد گمانهاى بد است. [٢]
[ظَهِيْرَة:]
«ثِيابَكُمْ مِّنَ الظَّهيرَةِ»
«ظَهِيْرَة» از مادّه «ظَهْر» چنان كه «راغب» در «مفردات» و «فيروزآبادى» در «قاموس» مىگويند: به معناى نيمروز و حدود ظهر است كه مردم در اين موقع، معمولًا لباسهاى روئين خود را در مىآورند و گاه، مرد و همسرش با هم خلوت مىكنند. [٣]
[١]. فصّلت، آيه ٤٨ (ج ٢٠، ص ٣٣٨)
[٢]. احزاب، آيه ١٠ (ج ١٧، ص ٢٤٠)
[٣]. نور، آيه ٥٨ (ج ١٤، ص ٥٧٥)