«تُكِنُّ» از مادّه‌ «كِنّ» (بر وزن جنّ) به چيزى گفته مى‌شود كه اشياء را در آن محفوظ و مستور مى‌دارند و منظور، رازها، انديشه‌ها و توطئه‌هايى است كه كفار در دل پنهان مى‌داشتند. [٢]

[تلاوت:]

«راغب» در كتاب «مفردات»، در ذيل مادّه‌ «تلاوت» مى‌گويد: مراد از «يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ» اين است كه با علم و عمل از آيات قرآن، پيروى مى‌كنند يعنى‌ «تلاوت» مفهومى بالاتر از مفهوم‌ «قرائت» دارد و با يك نوع تدبر و تفكر و عمل همراه است. [٣]

[تَلَظّى‌:]

«فَأَنْذَرْتُكُمْ نَاراً تَلَظّى‌»

«تَلَظّى‌» از مادّه‌ «لظى‌» (بر وزن قضا) به معناى شعله خالص است. و مى‌دانيم كه شعله‌هاى خالص و خالى از هر گونه دود، گرما و حرارت بيشترى دارد، و گاه واژه‌ «لظى‌» به خود جهنم نيز اطلاق شده است.

«تَلَظَّى» در اصل «تَتَلَظَّى» بوده، كه يكى از دو «تا» براى تخفيف افتاده است. [٤]

[تِلْقاءَ:]

«تِلْقآءَ أَصْحابِ النَّارِ»

«تِلْقاءَ» در اصل- به گفته بعضى از مفسران و اهل ادب- مصدر يا اسم است و به معناى مقابله مى‌آيد، ولى بعداً به معناى ظرف مكان به كار رفته، يعنى مكان مقابله و جهت رو به رو. و در سوره‌ «يونس» و مانند آن به معناى ناحيه و نزد، مى‌آيد؛ يعنى: من از ناحيه و از نزد خودم نمى‌توانم آن را تغيير دهم. [٥]

[تَلْقَفُ:]

«فَإِذا هِيَ تَلْقَفُ»

«تَلْقَفُ» از مادّه‌ «لقف» (بر وزن وقف) به معناى بلعيدن و برگرفتن چيزى با قدرت و سرعت است، خواه به وسيله دهان و دندان باشد، يا به وسيله دست، ولى در پاره‌اى از موارد به معناى بلعيدن نيز آمده است، در آيه مورد بحث، نيز ظاهراً به همين معناست. و در فارسى از آن به‌ «ربودن» تعبير مى‌شود و در سوره‌ «شعراء» منظور گرفتن با دهان است. [٦]

[تُلَقَّى:]

«وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ»

«تُلَقَّى» مضارع مجهول از باب‌ «تفعيل»

[١]. تكاثر، آيه ١ (ج ٢٧، ص ٣٠١)

[٢]. نمل، آيه ٧٤ (ج ١٥، ص ٥٦٤)

[٣]. اعراف، فضيلت سوره (ج ٦، ص ١٠٠)

[٤]. ليل، آيه ١٤ (ج ٢٧، ص ٩٧)

[٥]. اعراف، آيه ٤٧ (ج ٦، ص ٢٢٨)؛ يونس، آيه ١٥ (ج ٨، ص ٣٠٧)

[٦]. اعراف، آيه ١١٧ (ج ٦، ص ٣٥١)؛ طه، آيه ٦٩ (ج ١٣، ص ٢٦٥)؛ شعراء، آيه ٤٥ (ج ١٥، ص ٢٥٢)