ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٠٧ - تفسير

فرمود، آن ترك نماز و سستى و تكاهل در نماز است.

و از محمد بن فضيل از حضرت ابى الحسن ٧ روايت نموده كه فرمودند آن ضايع كردن نماز است.

و بعضى گفته‌اند: ايشان كسانى هستند (يراءون) ريا ميكنند مردم را در تمام اعمالشان و بقصد خلوص و اخلاص براى خداى تعالى انجام نميدهند( (وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ)) و منع ميكنند زكات و خيرات و هر چيزى كه در آن نفعى براى مردم باشد، و علماء در باره آن اختلاف كرده‌اند، على (ع) و ابن عمر و حسن و قتاده و ضحاك گويند ماعون زكات واجبه است، و از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ هم همين روايت شده است.

ابن عبّاس و ابن مسعود و سعيد بن جبير گويند آن وسائلى است كه مردم از هم عاريه ميكنند مانند، دلو، سطل، تبر و تيشه و ديك و مانند آن، و چيزهايى كه ممنوع نيست مثل آب و نمك، و اين معنى نيز مرفوعا روايت شده است.

ابو بصير از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ روايت كرده كه فرمود آن قرض و وام است آن را قرض ميكنيد و كار خوبى است كه انجام ميدهيد، و اثاثيه منزل است كه عاريه ميكنيد، و از آنست زكات، گويد، پس گفتم البته براى ما همسايگانى هست كه هر گاه ما متاعى بآنها عاريه ميدهيم شكسته و آن را خراب و فاسد ميكنند، پس بر ما گناهى است اگر بآنها عاريه ندهيم فرمود، نه بر تو گناهى نيست اگر اينطورند.

كلبى گويد: ماعون تمام كارهاى خوب است.