ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢٩ - تفسير

مقاتل گويد: فمن يعمل مثقال ذرّه خيرا يره يوم القيمه فى كتابه هر كس باندازه وزن ذرّه كار خير كند آن را در پرونده خود ميبيند، پس به سبب آن خوشنود ميشود، و هم چنين هر كس بقدر وزن ذرّه كار شرّ كند آن را در پرونده خود ميبيند پس اين پرونده او را ناراحت ميكند، گويد و بوده است يكى از ايشان كه عملش كم است اينكه ثواب بسيار داده شود و ميگويد، ما پاداش داده ميشويم بنا بر آنچه عطا ميكنيم، و ما آن را دوست داريم، و يسير از آنچه دوست دارد و مسامحه بگناهان صغيره مى‌كند و ميگويد: قطعا خداوند و عده آتش داده بر اهل كبائر، پس خدا نازل فرمود اين آيه را كه ايشان را ترغيب نمايد در قليل از خير و تحذير نمايد ايشان را از گناه كم.

و از ابى عثمان مازنى از ابى عبيده روايت كرده كه صعصعه بن ناجيه جد فرزدق (شاعر) وارد شد بر رسول خدا ٦ در جمعى از واردين بنى تميم، پس گفت پدرم فداى تو باد، اى رسول خدا، مرا وصيّت خوبى بفرما، فرمود، تو را سفارش ميكنم در باره مادر و پدرت و خويشان نزديكت، گفت زيادتر بفرمائيد اى رسول خدا فرمود، حفظ فرما ميان دو لب و دو پاى خود را (يعنى زبان و عورتت را از حرام حفظ كن) سپس فرمود رسول خدا ٦ چيست آنچه كه بمن رسيده كه تو آن را نموده گفت، يا رسول اللَّه ديدم مردم را كه در غير راه هستند و ندانستم صواب و صحيح كدام است جز آنكه دانستم ايشان بر آن نيستند، پس ديدم ايشان را كه دختران نوزاد خود را زنده بگور ميكنند، پس دانستم كه خداى ايشان چنين نفرموده، پس من نگذاشتم ايشان را كه چنين كنند دختران نوزاد را