ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٥٠ - ترتيب

كن آنچه را كه خدا بتو عطا كرد و فضيلت داد و روزيت نمود و احسان بتو كرده و هدايت نمود تو را[١].

ترتيب:

وجه اتصال و پيوست قول خدا،( (وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولى‌)) به ما قبل آن اينكه در قول خدا،( ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى‌) اثبات محبت خدا است به آن حضرت و انعام و احسان بر او، پس اين را نيز بآن متّصل نمود و تقدير اينست كه مطلب چنانچه گفتند نيست بلكه وحى ميآيد بسوى تو مادامى كه زنده باشى و محبّتم بتو ادامه دارد، و آنچه را كه در آخرت بتو داده‌ام از شرافت و بلندى مقام بهتر است از آنچه را كه امروز بتو داده ام، پس هر گاه بر اين نعمتهاى دنيوى بر تو حسد ورزند، چگونه خواهند بود وقتى عظمت تو را در آخرت ببينند، و امّا پيوست قول خدا( أَ لَمْ يَجِدْكَ‌) بما قبلش، پس وجه آن اينكه اتصال و پيوست ذكر نعمت است بذكر منعم و نعمت داده شده و تقديرش اينكه خداى سبحان، بزودى در آينده بر تو انعام خواهد نمود چنانچه در گذشته‌ات انعام فرمود.

[١]- حافظ حاكم حسكانى در شواهد تنزيل در ص ٣٤٧ در ذيل آيه( وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ) از فرات بن ابراهيم كوفى باسنادش از حضرت على بن ابى طالب ٧ روايت نموده كه فرمود: زمين براى هفت نفر خلق شده كه بطفيل ايشان مخلوقات روزى ميخورند و به سبب ايشان يارى ميشوند و به بركت ايشان باران بر ايشان ميبارد، و ايشان( عبد اللَّه بن مسعود) و ابو ذر و عمّار و سلمان و مقداد و حذيفه، و من امام ايشان هفتمى آنها هستم، خداوند فرمود، وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ.