نظريه نخست در ميان اصحاب شهرت دارد و در كتاب خلاف (١)، ادعاى اجماع فرقه و در غنيه (٢)ادعاى اجماع طايفه شده است. علامه در تذكره مى‌گويد: «از ديدگاه علماى ما، اذن امام(ع) در تملّك احيا كننده زمين‌هاى موات، شرط است». (٣)ظاهر اين تعبير حكايت از اجماع مى‌كند.

صاحب كتاب تنقيح نيز اجماع را اين گونه نقل كرده كه اگر احيا به اذن امام(ع) باشد، احيا كننده مالك مى‌شود. (٤)

در جامع المقاصد آمده است: «هيچ كس حق ندارد بدون اذن امام(ع) زمينى را احيا كند. اين مسأله در نزد ما اجماعى است». (٥)

شهيد در مسالك مى‌گويد: «شبهه‌اى نيست كه اذن امام(ع) در احياى زمين‌هاى موات، شرط است و بدون اذن امام(ع) ـ به اتفاق فقها ـ احيا كننده مالك نمى‌شود». (٦)نظر شيخ مفيد در مقنعه (٧)، شيخ طوسى در مبسوط (٨)و خلاف (٩)، سلاّر در مراسم (١٠)و

(١) الخلاف، ج٣، ص٥٢٦، في حكم إحياء الارض الموات.
(٢) الجوامع الفقهية، كتاب الغنية، فى احياء الموات، ص٦٠٢.
(٣) التذكرة، ج٢، ص٤٠٠، كتاب إحياء الموات.
(٤) جواهر الكلام، ج٣٨، ص١١ و مفتاح الكرامه، ج٧، ص٤، كتاب إحياء الموات.
(٥) جامع المقاصد، ج٧، ص١٠، كتاب إحياء الموات.
(٦) المسالك، ج٢، كتاب إحياء الموات.
(٧) المقنعه، كتاب الزكات، ص٢٧٩، باب الأنفال .
(٨) المبسوط، ج٣، ص٢٧٠، كتاب إحياء الموات.
(٩) الخلاف، ج٣، ص٢٧٠، في حكم إحياء الارض الموات.
(١٠) المراسم، كتاب الخمس، ص ١٤٢.