تا در نهاد خانواده راه رشد و ترقى را بپيمايند. خداوند حضور در نهاد خانواده را براى زن و حضور در صحنه‌هاى ديگر را كه در صلاح و فساد خود تابع نهاد خانواده هستند، ويژه مردان قرار داده است.

خداوند رفتار اين دو جنس را مكمّل يكديگر قرار داده است، رفتار زن با رفتار مرد تكميل مى‌شود و رفتار مرد با رفتار زن. خداوند هر دو جنس را با صفات و مزيّت‌هايى برترى بخشيده است تا هريك به خوبى از عهده انجام وظايف الهى خويش در درون خانواده و بيرون از آن، برآيند: «بما فضلّ اللّه‌ بعضهم على بعض».

بهترين دليل بر اين ادعا تاريخ حيات انسان از زمان‌هاى گذشته تاكنون است؛ چرا كه بيشترين حضور و اهتمام و نشاط زن در داخل خانه و بيشترين حضور و اهتمام و حركت مرد در بيرون از خانه بوده و هست. البته اين را انكار نمى‌كنيم كه گاهى زنان، امير، ملكه، حاكم، رئيس و رهبر احزاب سياسى مى‌شوند؛ اما در عين حال بيشترين حضور زن در خانه است و خلاف اين مطلب در زمان گذشته و حال، يك امر استثنايى است. معناى اين سخن آن نيست كه انجام كارهاى بيرون از خانه براى زنان جايز نيست؛ چرا كه اين امر با رعايت حدود اسلامى جايز است. اصولاً تصدّى زنان به كارهايى كه در خصوص آنها نهى شرعى وارد نشده است، جايز مى‌باشد.

ولى در حقيقت، ديدگاه كلى شرع نسبت به زن اين است كه وى براى حفظ نهاد خانواده آفريده شده است و حضور در اين نهاد و انجام وظايف مادرى، با خلقت زن و نشاط و مزيّت‌هاى خدادادى وى مناسب‌تر است و در عوض، خداوند مرد را براى جنبه ديگر زندگى آفريده است. و اختلاف آفرينش مرد و زن بدين معنا نيست كه مرد در آفرينش برتر از زن است. شاهد اين ادعا آن است كه انسان‌ها با همه ديدگاه هايى كه در باره جايگاه زن در عرصه سياسى و اجتماعى دارند، در اين مطلب اختلافى ندارند كه زن به جهت ويژگى‌هاى جسمانى توان وارد شدن در مسابقات ورزشى دشوار نظير بالا رفتن از كوه‌هاى صعب العبور، فوتبال، كشتى‌گيرى، مشت زنى، چتر بازى و استفاده از سلاح‌هاى سنگين در جنگ‌ها را ندارد؛ اما هيچ كس نمى‌گويد كه مزيت‌هاى جسمى مردان ـ كه آنها