«يا نساءَ النبيّ لستُنّ كأحدٍ من النساء إن اتقيتُنّ فلا تخضَعن بالقول فيطمع الذي في قلبه مرض و قلن قولاً معروفاً و قرنَ في بيوتكنّ ولاتبرّجنَ تبرّج الجاهليّة الأولى...» (٤٦)؛

اى همسران پيامبر، شما مانند ديگر زنان نيستيد اگر با تقوا و پرهيز كار باشيد. پس با نرمى با مردان سخن نگوييد تا مبادا آنكه دلش بيمار ـ هوا و هوس ـ است به طمع افتد و درست سخن بگوييد و در خانه هايتان بنشينيد و آرام بگيريد و مانند دوره جاهليت پيشين آرايش و خود نمايى نكنيد... .

خطاب در اين آيه، در بيشتر احكام، همه زنان را در بر مى‌گيرد و نمى‌توان بدون رعايت اين قيود، آداب، احكام و الزاماتى كه خداوند زن را بدان مكلف نموده يا به آن تشويق كرده است، پذيرش مسئوليت‌هاى اجتماعى را براى زنان جايز دانست.

مطلب دوم:با يك نگاه كلّى و اجمالى به ديدگاه شرع در باره زن و احكام مخصوص به وى و تكاليف و حقوق زن، در مى‌يابيم كه مطلوب‌ترين وضعيت براى يك زن، رعايت و محافظت شؤون خانواده و اداره آن است؛ زيرا در صورت سلامت خانواده، همه جامعه سالم مى‌ماند و در صورت فساد آن، اجتماع نيز فاسد مى‌شود. كارها و مسئوليت‌هاى سخت و طاقت فرساى بيرون از منزل، توان مرد را از بين مى‌برد و در نتيجه، مسئوليت اداره و رعايت و محافظت خانواده ابتدا متوجه زن است و خلقت روحى و جسمى زن نيز وى را شايسته انجام اين مسئوليت مهم مى‌گرداند. در روايات اسلامى از اداره خانواده به «حسن تبعّل» (خوب شوهر دارى) تعبير شده و پاداش زن در اداره خانواده را همانند پاداش مرد در تمام كارهاى ويژه مردان قرار داده است، و بدين جهت، اسلام خدمت به نهاد مقدس خانواده را همانند خدمت در همه صحنه‌هاى اجتماعى بيرون از منزل دانسته است. خداوند جنس زن و مرد را از يك سرشت آفريده است و به هريك مزيّت‌هايى بخشيده است

(٤٦) احزاب، آيه ٣٢ و ٣٣.