پيش‌تر سند و دلالت اين روايت را نقد كرديم و نيازى به تكرار نيست. نهى موجود در اين روايت، نهى عزيمت (نهى دالّ بر منع و حرمت) نيست؛ بلكه به قرينه سياق، نهى به معناى رفع وجوب يا حرمت (ترخيص در وجوب يا ترخيص در حرمت) يا رفع استحباب و كراهت است. قرينه سياق، شاهد مدّعاى ماست. براى تأكيد بيشتر، به روايتى كه در كتاب وسائل الشيعه نقل شده توجه فرماييد. (٦٤)علاوه بر آنكه ما پيش از اين نيز در سند حديث اشكال كرديم و گفتيم كه اين حديث به واسطه وجود دو شخص مجهول كه صدوق از آنها روايت كرده، ضعيف است، طريق نقل صدوق ـ از آن دو نفر ـ نيز ضعيف است و بدين جهت نمى‌توان به اين روايت اعتماد كرد.

٣. روايت «لا تملّكُ المرأة ما يجاوز نفسها»:

از امام صادق (ع) روايت شده كه امير مؤمنان على (ع) در نامه‌اى به فرزندش امام حسن مجتبى (ع) چنين نوشتند:

«لا تملّك المرأة من الأمرما يجاوز نفسها؛ فإنّ ذلك أنعم لحالها، و أرخى لبالها، و أدوم لجمالها؛ فانّ المرأة ريحانة و ليست بقهرمانة»؛

زن نبايد امور ديگران (مانند تدبير امور بيرون از منزل و انجام كارهاى اجرايى) را عهده دار شود؛ اين با حال وى مناسب‌تر و براى آسوده خاطر بودنش بهتر

(٦٣) اين روايت را شيخ حر عاملى در دو جاى كتاب وسائل الشيعه ذكر كرده است: ج١٨، ص٦، ح١ و ج١٤، ص١٦٢، ح١.
(٦٤) وسائل الشيعه، ج١٤، ص١٦٢، ح١. اين روايت كه از جابر جعفى از امام باقر (ع) نقل شده است، مضمونى مشابه روايت رسول خدا (ص) دارد.