در اين مسأله كه آيا احياى زمينهاى موات مشروط به اجازه امام معصوم (ع) است يا خير ميان فقها اختلاف وجود دارد. در اين ميان قول به شرط بودن اذن در زمان حضور و غيبت امام (ع) به جهت تطابق با قواعد و روايات رجحان دارد. اما برخى احاديث معتبر گوياى اين هستند كه امامان (ع) اذن عامى براى احياى زمين‌هاى موات و استفاده از انفال تا زمان ظهور حضرت مهدى (ع) صادر نموده‌اند. البته حكومت صالح در زمان غيبت به مقتضاى نيابت از امام (ع) مى‌تواند اين اذن عام را در جهت مصلحت مسلمانان مشروط به مقرراتى كند.

نظرات فقها

در احياى زمين‌هاى موات ـ خواه احيا را سبب ملك بدانيم يا موجب پيدايش حق ـ ميان فقها اختلاف است كه آيا اذن امام در آن شرط است يا نه؟ در اين مسأله چهار نظريه وجود دارد:

١. اشتراط اذن امام(ع) مطلقاً(در زمان حضور و غيبت)