فقهاى بزرگوار شيعه در مواردى از فتوا و نظر خود عدول كرده و فتواى جديدى صادر كرده‌اند. اين امر، نشانه حق‌پذيرى و تواضع آنان است. سيد ابن طاووس در اقبال ـ در سخنى كه خواهد آمد ـ آن را نشانه ورع و تديّن مى‌داند. در اين نكته به نمونه‌هايى معدود از اين دست اشاره مى‌كنيم:

الف) شيخ مفيد و عده‌اى از فقيهان آن روزگار در مورد ماه رمضان ابتدا قائل به نظريه عدد بودند، سپس از آن عدول كردند و قائل به نظريه رؤيت شدند. سيد ابن طاوس در اقبال در اين زمينه گويد:

واعلم أنّ اختلاف أصحابنا في شهر رمضان، هل يمكن أن يكون تسعة وعشرين يوماً على اليقين، أو أنّه ثلاثون لا ينقص أبد الآبدين؟ فإنّه كانوا قبل الآن مختلفين، وأمّا الآن فلم أجد ممّن شاهدته أو سمعت به في زماننا ... .

ولكنّني أذكر بعض ما عرفته ممّا كان جماعة من علماء أصحابنا معتقدين له وعاملين