عن أبي عبداللّه‌ (ع)، قال: «سأل رجل أبي عن حروب أميرالمؤمنين (ع) و كان السائل من محبّينا، فقال له أبو جعفر (ع) بعث اللّه‌ تعالى شأنه محمداً (ص) بخمسة أسياف... ثلاثة منها شاهرة فلا تغمد حتّى تضع الحرب أوزارها... و سيف منها مكفوف و سيف منها مغمود سلّه إلى غيرنا و حُكمه إلينا، اَما السيوف الثلاثةُ... أما السيف المكفوف... اَمّا السيف المغمود فالسّيف الذى يُقام به القصاصُ قال تعالى «النّفسُ بالنّفسِ و العينُ بالعين» (١١)فسلّه إلى أولياء المقتولِ و حُكمه إلينا فهذه السيوف التي بعث اللّه‌ تعالى بها محمّداً فمن جحدها أو جحد واحداً منها أو شيئاً من سيرها و أحكامها فقد كفر بما انزل اللّه‌ تعالى على محمد (ص)؛ (١٢)

امام صادق (ع) فرمود: خداوند پيامبر (ص) را به پنج شمشير مبعوث كرد. سه تا از آنها غلاف نمى‌شود مگر اين كه جنگ فروكش كند... و يكى از آن شمشيرها بسته شده، و شمشير ديگرى نيز در غلاف است و استفاده از آن به دست غير ما صورت مى‌پذيرد؛ ولى حكمش توسط ما صادر مى‌گردد... و اما شمشير در غلاف، شمشيرى است كه قصاص با آن صورت مى‌پذيرد. خداوند مى‌فرمايد: نفس در برابر نفس و چشم در برابر چشم. پس استفاده از اين شمشير به دست اولياى مقتول و حكم آن بر عهده ما مى‌باشد. خداوند پيامبر (ص) را به اين شمشيرها مبعوث كرده است، هركس همه يا يكى از آنها و يا چيزى از سيره و احكام آن‌ها را انكار كند، بى شك به آنچه خداوند بر پيامبر (ص) نازل فرموده، كافر شده است.

با ملاحظه ذيل روايت، چگونه ممكن است رعايت جمله «حكم آن به عهده ماست» را لازم ندانست و چگونه مى‌توان از اين شمشير بدون حكم ائمه (ع) استفاده كرد؟

روايت ديگرى كه مى‌توان به آن استناد كرد، حديث محمد بن مسلم از امام باقر (ع) است كه گذشت.

(١١) مائده، آيه٤٥.
(١٢) وسائل الشيعه، ج١٩، باب ١٩ از ابواب قصاص، ح١١.