وَ لا تَتَمَنَّوْا ما فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلى‌ بَعْضٍ لِلرِّجالِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبُوا وَ لِلنِّساءِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبْنَ وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيماً. [٤]

نساء (٤) ٣٢

١٧. لزوم رضايت به حكم جهاد، به زعم ناخشنودى از آن:

كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ وَ هُوَ كُرْهٌ لَكُمْ وَ عَسى‌ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى‌ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ.

بقره (٢) ٢١٦

زمينه‌هاى رضا به حكم خدا

١٨. سير و سياحت در زمين و مشاهده فرجام كافران، زمينه‌ساز رضايت از احكام الهى:

ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ‌ ... أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ دَمَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لِلْكافِرِينَ أَمْثالُها.

محمّد (٤٧) ٩ و ١٠

رضا به عطاى خدا

١٩. لزوم رضا به عطاى خدا و طمع نداشتن به بيش از حق خود:

نساء (٤) ٣٢

وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ‌ ....

توبه (٩) ٥٩

٢٠. رضا به عطاى خداوند، وعده الهى به پيامبر صلى الله عليه و آله:

وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌.

ضحى (٩٣) ٥

٢١. منافات نداشتن رضا به عطاى خدا با دعا و درخواست عطايا از فضل الهى:

وَ لا تَتَمَنَّوْا ما فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلى‌ بَعْضٍ‌

[١] . مقصود از «راضيه» به احتمالى رضايت به ثواب الهى و خطاب در آيه بنابر قولى مربوط به عالم آخرت [بعث‌] است. (مجمع البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧٤٢)

[٢] . رضايت صادقان از خداوند به علت پاداشى است كه خداوند به آنان عطا مى‌كند. (همان، ج ٣-/ ٤، ص ٤١٧؛ الميزان، ج ٦، ص ٢٥١)

[٣] . ناخشنودى از قضاوت پيامبر صلى الله عليه و آله ناخشنودى از حكم خدا است، زيرا خداوند اطاعت پيامبر صلى الله عليه و آله و نافذ بودن حكمش را واجب كرده است. (الميزان، ج ٤، ص ٤٠٥)

[٤] . مقصود از فضل در آيه، امتيازى است كه خداوند با تشريع احكام خاص مربوط به دو طايفه [زن و مرد] به هر يك از آنان داده است. (همان، ج ٤، ص ٣٥٨)