وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌ ....

توبه (٩) ١٠٠

... رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌ ....

مجادله (٥٨) ٢٢

ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً. [١]

فجر (٨٩) ٢٨

جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌ ....

بيّنه (٩٨) ٨

٦. ورود در زمره بندگان خاص‌

٧. رضايت نفس مطمئنّه از خدا و رضايت خداوند از وى، موجب ورود در زمره بندگان خاصّ خدا:

يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي.

فجر (٨٩) ٢٧-/ ٢٩

٧. ورود در زمره حزب‌اللّه‌

٨. رضاى از خداوند، موجب ورود در زمره حزب‌اللّه:

... رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ‌ ....

مجادله (٥٨) ٢٢

٨. هدايت خدا

٩. رضايت مصيبت‌ديدگان صابر از قضا و قدر خداوند، موجب بهره‌مند شدن از هدايت خاصّ الهى:

الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ.

بقره (٢) ١٥٦ و ١٥٧

پاداش رضا

١٠. رضايت انسان از خدا، عامل دستيابى به بهشت جاودان:

... لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ... رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌ ... [٢]

مائده (٥) ١١٩

... رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ‌ ... ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ.

توبه (٩) ١٠٠

... وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي‌ ... رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌ ... [٣]

مجادله (٥٨) ٢٢

ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي‌ وَ ادْخُلِي جَنَّتِي.

فجر (٨٩) ٢٨-/ ٣٠

جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ... رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌ ....

بيّنه (٩٨) ٨

رضا به پاداش خدا

١١. مؤمنان، داراى عمل صالح راضى به پاداش خداوند و اعطاى بهشت به آنان:

جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ.

[١] . اگر بنده از پروردگارش راضى باشد خداوند نيز از او راضى مى‌شود، زيرا آنچه خداوند را به خشم مى‌آورد خروج از بندگى او است، لذا اگر كسى همواره راه بندگى را در پيش گرفت رضايت پروردگارش را به دست مى‌آورد، از اين رو بعد از كلمه «راضية» كلمه «مرضية» را آورده است. (الميزان، ج ٢٠، ص ٢٨٥)

[٢] . وقتى خداوند بنده‌اش را به‌گونه‌اى ببيند كه مقام عبوديت را كامل به‌جا مى‌آورد و از آنچه خدا به او داده راضى است از او راضى مى‌شود. (همان، ج ٦، ص ٢٥٢)

[٣] . جمله «رضى الله عنهم و رضوا عنه» تعليل براى «ويدخلهم جنات» است. (همان، ج ١٩، ص ١٩٧)