و خبرى كه درباره قتل او به شما رسيده، دروغ بوده است.» عمرو بن حجاج و همراهانش گفتند: «اگر كشته نشده است پس خدا را شكر»؛ و برگشتند.
عبداللَّه بن حازم گويد: به خدا سوگند! من از سوى پسر عقيل به كاخ رفتم تا ببينم كار هانى به كجا انجاميده است. همين كه هانى را زدند و زندانى كردند، بر اسبم سوار شدم و نخستين كس از اهل خانه بودم كه خبر را به مسلم رسانيد. ناگهان زنان قبيله بنى‌مراد گرد آمدند و خروش سر دادند كه واى از اين مصيبت! واى از اين فاجعه! چون موضوع را به مسلم گزارش دادم، فرمود تا ميان يارانش «١» كه خانه‌هاى اطراف از آن‌ها پر بود جار بزنم و بگويم: «يا مَنْصُورُ أَمِت!» همين كه من جار زدم: «يا مَنصور أَمِت!» اهل كوفه نيز همين شعار را سر دادند و نزد مسلم اجتماع كردند. مسلم فرماندهى سپاه كِنْده و ربيعه را به عبيداللَّه بن عمرو بن عزيز كندى سپرد و فرمود: ميان سواران پيشاپيش من حركت كن.
فرماندهى سپاه مَذْحج و بنى‌اسد را به مسلم بن عَوْسَجه اسدى داد و فرمود: تو فرمانده پياده‌ها باش. سپس فرماندهى سپاه تَميم و هَمْدان را به ابوثمامه صاعدى داد و فرماندهى ديگر مردم كوفه را به عبّاس بن جَعده جدلى سپرد و به سوى كاخ حركت كرد.
چون خبر حركت آنان به ابن‌زياد رسيد، در كاخ پناه گرفت و درها را بست.
ابومخنف به نقل از محمّد بن بشر همدانى گويد:
عبيداللَّه، هانى را مضروب و زندانى ساخت ولى ترسيد كه مردم بر او بشورند و همراه بزرگان و نگهبانان و خدم و حشم بيرون آمد و به منبر رفت و پس از ستايش خداوند گفت:
«امّا بعد، اى مردم! به اطاعت خداوند و اطاعت فرمانروايتان درآييد و از اختلاف و تفرقه بپرهيزيد كه نابود و كشته مى‌شويد و مورد ستم و محروميّت قرار مى‌گيريد.
برادرت كسى است كه به تو راست بگويد و آن كس كه هشدار دهد معذور است.»
همين كه خواست از منبر پايين آيد ناگهان جاسوس‌ها از سوى بازار خرمافروشان‌