بستگانش را، بى چون و چرا خواهم كشت. «١» و نزديك‌تر را به گناه دورتر موأخذه خواهم كرد تا سخنم را بشنويد و ميان شما هيچ مخالف و نافرمانى وجود نداشته باشد! من پسر زياد هستم و از ميان همه كسانى كه بر زمين گام نهاده‌اند تنها به او شبيه هستم! و شباهت به دايى، يا عمو، نتوانسته‌اند، بر شباهت او پيشى بگيرند.»
سپس با تنى چند از بزرگان و خدم و حشم رهسپار كوفه شد. عبيداللَّه در حالى كه چهره‌اش را با عمامه‌اى سياه پوشانيده بود، به كوفه درآمد. مردم كه چشم به راه آمدن امام حسين عليه السلام بودند، با ورود ابن‌زياد به گمان اين كه امام عليه السلام است، آغاز به گفتن خيرمقدم كردند و مى‌گفتند: «اى پسر پيامبر خدا! خوش آمدى! خوش آمدى!» ابن‌زياد از مژده‌دادن‌هاى مردم و تبريك ورود امام حسين عليه السلام به يكديگر، بسيار ناراحت و غمگين شد و يكسره به كاخ امارت رفت و دستور داد تا جار بزنند: «الصّلاة جامعة» (نماز جماعت برپا است). چون مردم گرد آمدند ضمن سخنرانى اعلام كرد:
«يزيد فرماندارى شهر را به من واگذارده و دستور داده است كه داد ستمديدگان را بگيرم؛ محرومان را عطا بدهم؛ به آنان كه حرف‌شنو و فرمانبردارند نيكى كنم؛ بر افراد نافرمان و دودل سخت بگيرم؛ به نيكوكاران اميد نيكى و به بدكاران بيم بدى بدهم.» «٢»
سپس از منبر پايين آمد و مهتران و بزرگان قوم را به شدّت مورد عتاب قرار داد و گفت: «نام غريبه‌ها و سركشان نسبت به اميرمؤمنان كه ميان شما هستند و نيز نام اعضاى فرقه حروريّه (خوارج) و دودلانى را كه قصد تفرقه‌اندازى دارند همه را بنويسيد. هر كس چنين كند آزاد است، ولى كسى كه هيچ نامى را ننويسد بايد ضمانت كند كه افراد تحت سرپرستى او با ما به مخالفت نپردازند و يا شورش نكنند هر كس چنين نكند، از حمايت حكومت بيرون است و خون و مال او بر ما حلال خواهد بود. چنانچه در حوزه‌