ايمانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ وَأَمَّا الَّذينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفى‌ رَحْمَةِ اللَّهِ هُمْ فيهَا خالِدُونَ» «١»
روزى كه چهره‌هايى سپيد مى‌شوند و چهره‌هايى سياه مى‌گردند. امّا سياه‌رويان [به آنان گويند] آيا بعد از ايمان كافر شديد. پس به سزاى كفرتان اين عذاب را بچشيد! و امّا سپيدرويان، در رحمت خداوند جاويدانند.
على بن طلحه از غلامان بنى‌اميّه مى‌گويد:
معاوية بن ابوسفيان و معاوية بن حُدَيْج، كه بيش از همه به امير المؤمنين دشنام مى‌داد، به اتّفاق حج گزاردند. پسر حديج در مدينه از مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله گذر مى‌كرد. در اين هنگام حضرت امام حسن عليه السلام با تنى چند از يارانش نشسته بود. به ايشان گفتند كه اين شخص معاوية بن حُدَيْجْ است كه بيش از همه به حضرت على عليه السلام دشنام مى‌دهد.
فرمود: «او را نزد من بياوريد.» ابوكبير نزد او رفت و به او گفت: «اطاعت كن!» گفت: «از چه كسى؟» گفت: «از حسن بن على كه تو را به نزد خود فرا مى‌خواند.» ابن‌حديج نزد حضرت آمد و سلام كرد. امام حسن عليه السلام فرمود: «تو معاوية بن حُدَيْجى؟» گفت: «بله.» حضرت اين سؤال را سه مرتبه تكرار كرد و هر سه بار پسر حُدَيْجْ مى‌گفت: «بله.» امام فرمود: «آيا تويى كه على را دشنام مى‌دهى؟» او كه گويا شرمگين شده بود پاسخى نداد.
امام فرمود: «به خدا سوگند! اگر بر حوض به وى برسى- با اين كه بعيد مى‌دانم- مى‌بينى كه دامن به كمر زده منافقان را چونان شتر مى‌راند.» آنچه گفتم سخنان پيامبر راستين و صادق، حضرت محمّد صلى الله عليه و آله، است. و هر كس بهتان بزند نوميد گرديده است. «٢»
همچنين از خود معاوية بن حديج نقل شده است كه امام حسن عليه السلام به وى فرمود:
«معاوية بن حديج! از دشمنى با ما خاندان بر حذر باش! زيرا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرموده‌