عبداللَّه بن مسعود گويد:
پيامبر صلى الله عليه و آله درباره حسن و حسين گفت: «بار خدايا! من ايشان را دوست مى‌دارم. تو نيز دوست‌شان بدار! هر كس آن دو را دوست بدارد، در حقيقت مرا دوست مى‌دارد.» «١»
همو گفته است كه حسين و حسن عليهما السلام هنگام نماز نزد پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌آمدند و بر پشت آن حضرت سوار مى‌شدند. چون آن دو را از اين كار بازمى‌داشتند، حضرت با دست اشاره مى‌كرد كه رهاشان كنيد و هنگامى كه نمازش به پايان مى‌رسيد آنان را در آغوش مى‌فشرد و مى‌فرمود: «هر كس مرا دوست مى‌دارد بايد اين دو را دوست بدارد.»
اسامه، پسر زيد بن حارثه، گفته است:
«شبى به خاطر نيازى درِ خانه پيامبر خدا را كوبيدم. حضرت بيرون آمد در حالى كه چيزى را كه من نمى‌دانستم چيست، در زير روپوش خود داشت. چون از عرض حاجت فراغت يافتم، گفتم: «اى پيامبر خدا! زير آن روپوش چيست؟» حضرت آن را كنار زد. ديدم كه حسن وحسين بر پشتش سوارند! آن‌گاه فرمود: «اينان پسران من و پسران دختر من‌اند.» و سه مرتبه فرمود: «بار خدايا! تو مى‌دانى كه من دوستشان مى‌دارم، تو نيز آنان را دوست بدار.» «٢»
نيز يَعْلى بن مُرّه گفته است:
حسن و حسين به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله دويدند. يكى‌شان به حضرت رسيد، همين كه دست در گردنش انداخت، ديگرى آمد و او نيز دست در گردن آن حضرت افكند. رسول خدا بر سر و روى هر دو بوسه زد و فرمود: «بار خدايا! من دوست‌شان مى‌دارم تو نيز آن دو را دوست بدار.
اى مردم فرزند، (آدمى را) به خسّت و ترس وا مى‌دارد.» «٣»
باز از يَعْلى بن مُرّه نقل شده است كه گفت:
گروهى از ياران، همراه پيامبر صلى الله عليه و آله به صرف غذا مشغول شده بودند. همين كه بيرون آمدند حسين عليه السلام را ديدند كه در راه بازى مى‌كند. پيامبر صلى الله عليه و آله گام پيش نهاد و دست‌هايش‌