آنگاه صداى گريه پيرمرد بلند شد.
ابن زياد گفت: خداوند چشمانت را بگرياند، به خدا سوگند كه پير و خرفت شده‌اى و عقل از سرت پريده است و گرنه گردنت را مى‌زدم. زيد برخاست و بيرون رفت. پس از بيرون رفتن او از مردم شنيدم كه مى‌گفتند: «به خدا سوگند زيد بن ارقم چيزى گفت كه اگر ابن زياد بشنود او را مى‌كشد. پرسيدم چه گفت؟ گفتند: هنگامى كه از كنار ما مى‌گذشت، گفت: برده‌اى بر ديگر بردگان حكومت مى‌كند و آنان را چون كالاى خويش مى‌داند. اى گروه عرب! شما از امروز به بعد برده‌ايد. فرزند فاطمه را كشتيد و پسر مرجانه را امارت داديد و او نيكانتان را مى‌كشد و شرورهايتان را به بردگى مى‌گيرد! آيا تن به ذلّت داده‌ايد! خاك بر سر آنان كه تن به ذلت مى‌دهند! «١»
در روايتى ديگر آمده است كه زيد پس از متهم شدن به نابخردى به ابن زياد گفت:
حديثى را مى‌خوانم كه از اين هم براى تو ناخوشايندتر باشد. رسول خدا (ص) را ديدم كه حسن را بر زانوى راست و حسين را بر زانوى چپ نشانده بود. آنگاه دست بر فرق سر آن دو نهاد و فرمود: «خداوندا! اين دو را به تو و مؤمنان نيكوكار مى‌سپارم». آيا تو از امانت رسول خدا (ص) چگونه نگهدارى كردى؟
شعبى گويد: قيس بن عباد نزد ابن زياد بود و عبيدالله از او پرسيد: نظر تو درباره من و حسين چيست؟ گفت: روز قيامت جدّ و پدر و مادرش مى‌آيند و از او شفاعت مى‌كنند و جد و پدر و مادر تو نيز از تو شفاعت مى‌كنند. ابن زياد به خشم آمد و او را از مجلس بيرون كرد. «٢»
سبط بن جوزى گويد: هنگامى كه سر حسين را پيش ابن زياد نهادند، كاهنش به او گفت: برخيز و پا روى دهان دشمنت بگذار. آن پليد بلند شد و چنين كرد. آنگاه رو به زيدبن ارقم كرد و گفت: اوضاع را چگونه مى‌بينى؟ گفت: من رسول خدا را ديدم كه‌