شنيد كه همراه مادرشان بودند و مى‌گريستند و حضرت با شتاب رفت، تا به آنان رسيد.
آن‌گاه رو به سوى مادرشان كرد و گفت: «فرزندانم را چه شده است؟ گفت: تشنه‌اند. پس حضرت در طلب آب دست به مشكى برد. امّا در آن روز آب كمياب بود و مردم نيز به دنبال آب بودند. حضرت بانگ زد: آيا هيچ كدام از شما آبى همراه دارد؟ همه دست بردند و آب مشك‌ها را امتحان كردند، امّا قطره‌اى از آن يافت نشد. آن‌گاه پيامبر صلى الله عليه و آله به فاطمه عليها السلام گفت: يكى‌شان را به من بده و او چنان كرد. حضرت كودك را گرفت و بر سينه فشرد، در حالى كه او همچنان نا آرام بود و مى‌گريست. آن‌گاه زبانش را در دهان او قرار داد و او شروع به مكيدن كرد تا آرام گرفت، و ديگر هيچ گريه‌اى از او نشنيدم. ولى ديگرى همچنان مى‌گريست. حضرت فرمود: ديگرى را نيز به من بده! و او چنان كرد.
پيامبر صلى الله عليه و آله با وى نيز همان رفتار را كرد. با اين كار هر دو ساكت شدند و ديگر هيچ صدايى از آنان شنيده نشد. آيا با آنچه من از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ديده‌ام، نبايد آن دو را دوست‌بدارم؟ «١»
اسحاق بن سليمان هاشمى گفته است:
روزى از پدرم شنيدم كه مى‌گفت: نزد هارون الرشيد بوديم. سخن از على بن ابى‌طالب عليه السلام به ميان آمد. هارون گفت: عامّه مردم مى‌پندارند كه من على و فرزندانش را دشمن مى‌دارم.
به خدا سوگند! نه چنان است كه مى‌پندارند و خدا از شدّت دوستى من نسبت به على و حسن و حسين عليهم السلام آگاه است. آن‌گاه به نقل از نياكانش اين سخن را از ابن عباس براى ما نقل كرد: روزى در محضر پيامبر خدا بوديم كه حضرت فاطمه گريان از راه رسيد. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: پدر به فدايت، از چه مى‌گريى؟ گفت: حسن و حسين عليهما السلام بيرون رفته‌اند و نمى‌دانم كجايند. گفت: دختركم! گريه مكن، زيرا آفريدگارشان از من و تو به آنان مهربان‌تر است.
سپس دست ها را بلند كرد و گفت: «بار خدايا! چه در خشكى باشند و چه در دريا، به سلامت بدارشان!» در اين هنگام جبريل عليه السلام فرود آمد و گفت: «اى محمّد، اندوه به دل راه مده كه آن دو در دنيا و آخرت اهل فضيلت‌اند، و پدرشان از آن دو نيز بهتر است؛ ايشان در كوى بنى‌نجّار