امام حسين عليه السلام كه از شدت پيكار بى‌رمق شده بود، در جاى خود ايستاد. هيچ‌يك از سپاه دشمن دوست نداشت كه خدا را با خون او ديدار كند، از اين رو به ايشان نزديك مى‌شدند و باز مى‌گشتند. تا اين كه مردى از قبيله كِنده به نام مالك بن نُسَير آمد و با شمشير به سر آن حضرت زد؛ و شب كلاهى كه بر سر امام عليه السلام بود پر از خون شد. فرمود:
اميدوارم كه با اين دست نه بخورى و نه بياشامى و خداوند تو را با ستمكاران محشور گرداند.» سپس شب‌كلاه را كنارى انداخت و عرقچينى بر سر گذاشت و عمامه را روى آن بست و بى‌رمق افتاد. مرد كندى آمد و آن شب‌كلاه خزّ را برداشت. «١»
شهادت كودك خردسال عبدالله، فرزند امام حسن‌
پس از آن كه امام عليه السلام بر زمين افتاد شمر و چند رذل و اوباش ديگر حضرت را در ميان گرفتند. نوجوانى از درون خيمه مى‌خواست كه نزد عمو برود اما زينب مى‌كوشيد تا او را باز دارد و حسين عليه السلام نيز فرياد مى‌زد: خواهرم او را نگهدار. اما جوان سرباز زد و از نزد زينب گريخت و به سرعت خود را كنار عمويش، حسين عليه السلام رساند. در اين هنگام مردى به نام بحر بن كعب بن عبدالله- از قبيله بنى‌تميم الله بن ثعلبة بن عكايه- با شمشير به امام عليه السلام حمله كرد. جوان گفت: اى ناپاك‌زاده مى‌خواهى عمويم را بكشى؟ آن ملعون شمشير را بر او نواخت. جوان دستش را سپر كرد كه (قطع و) به پوست آويزان شد و فرياد زد: مادر! حسين عليه السلام او را گرفت و به سينه چسباند و گفت: اى برادر زاده! بر آنچه بر سرت آمده صبر كن و آن را به حساب خداوند بگذار كه خداوند تو را با پدران نيكوكارت محشور مى‌گرداند: به رسول خدا صلى الله عليه و آله و على بن ابى‌طالب و حمزه و جعفر و حسن بن على عليه السلام. «٢»