مدبرانۀ این دولت و زحمتی که مسئولان اقتصادی ما می کشند برای حفظ این مبنا، باید خیلی ممنون باشیم. ... ما وقتی که این کشور را تحویل گرفتیم چندین هزار کارخانه بود توی این مملکت. این کارخانه ها همه اش وابسته بود یا اکثر کارخانه ها وابسته بود. همۀ آنها مادۀ خام وارد می کرده، کارشناس داشته، مهندس بالای سرش داشته، بازارش وابسته بوده، قطعاتش وابسته بوده و مدیریتش هم وابسته بوده، ما وقتی که آمدیم مدیریت های ناصالح را خلع ید کردیم. امروز بیش از هزار کارخانه بزرگ را دولت جمهوری اسلامی از دست چپاولگران درآورده، نزدیک پانصد یا ششصد کارخانه دست صنایع ملی گسترش است، سیصد کارخانه یا بیشتر دست بنیاد مستضعفین هست. اموال این ملت را از حلقوم آنها را درآوردیم. مقدار زیادش هم دست مؤسسات دیگر است و این کارخانه ها را با اینکه مدیرانش رفته اند، با اینکه بدهکار بودند، اینها از بانک ها گرفته بودند، مقروض بودند، تزریق کردیم، به آنها امکانات دادیم، مادۀ اولیه برایشان درست کردیم، قطعه برایشان درست کردیم، مدیر برایشان درست کردیم، از همین بچه های حزب الله و این انسانهایی که صالح بودند این کارخانه ها را راه انداختیم. ... در شرایط محاصره در شرایط جنگ، در شرایط نبود پالایشگاه آبادان در شرایط نبودن گاز مایع این دولت مدبر و این حزب اللهی های زحمت کش و این جهادی ها و این نیروهای بسیار فعال که شب و روز دارند برای این مملکت می سوزند و کار می کنند، این شوخی ندارد. ما باید نصف انرژی هایمان بخوابد. با آن وضعی که بود همۀ اینها را راه انداختند، با آن خوبی دارند اداره می کنند، آن کارخانه ها راه افتاده، [در] تولید کشاورزی، امسال ما بیش از یک میلیون تن تا به حال گندم [از کشاورزان] خریدیم. دویست هزار تن بیشتر از سال قبل تا حالا خریدیم. شیلات بیش از صد در صد بالا رفته، دامداری راه افتاده، مرغ داری نزدیک به حد خودکفایی رسیدیم و اینها همه در حال جنگ، در حالی است که دو میلیون آواره در دستمان است، یک میلیون بیشتر افغانی روی دستمان است، بیش از صد هزار عراقی روی دست ما هست و بسیاری از نیروهای فعالمان در پشت جبهه هایمان دارند خرج جبهه می شوند که اینها باید در جای دیگر کار بکنند که شما می دانید لااقل یک دهم این مملکت دارد توی جنگ نیرو مصرف می کند و همین مقدار زمان را مصرف می کنیم. این چیزها را اگر معجزه نیست، پس چیست که می تواند این کار را بکند، در حال جنگ و در این شرایط هیچ وام هم نگرفتیم. عراق ذخایرش از ما بیشتر بوده، سی میلیارد دلار هم کمک گرفت، ما هم مثل عراق جنایت کارانه به شهرهایش حمله نکردیم، موسسات اقتصادی اش را هم خراب نکردیم، در داخل خاکش جنگ نبود، آواره نداشت، بندر عقبه به رویش باز بود، بندرهای سعودی باز بود، از خاک ترکیه استفاده می کرد و همه اینها را داشت امریکا، فرانسه، شوروی همه به او کمک می کردند [و با همه اینها، بالاخره] در فلاکت افتاد و این مردم این جور دارند کشورشان را می سازند و حفظ می کنند و حرکت های اقتصادی را دارند انجام می دهند. ... این وضعی که دنیای اروپا و امریکا گرفتارش هست، ما گرفتارش نیستیم. مردم ما آنهایی که اهل کارند همه کار دارند. ... بنابراین، ما از لحاظ اقتصادی در حد ایجاب [و ضرورت] وضعمان خوب و مهم تر آینده مان است. ... ما الآن مسلط هستیم بر کارخانه هایمان، مسلط هستیم بر کشاورزی مان، مسلط هستیم بر دریاهای مان مسلط هستیم بر شیلاتمان، برنامه ریزی کردیم. برنامۀ بیست ساله ریختند که انشاءالله به زودی منتشر می شود، اما از پایین [نظرات و دیدگاه ها را] گرفتند نظر شوراهای روستا [را] گرفتند تا اینجا و برنامه پنج ساله ریختند[١] به زودی به مجلس خواهد آمد، خواهید دید که آن برنامه ای که ریختند انشاءالله چند سال دیگر، این کشور را ما بتوانیم [به عنوان] یک الگوی مناسب اقتصاد سالم دنیا معرفی بکنیم.»[٢]

[١] این برنامه به دلیل نواقص آن و نیز به خاطر شرایط جنگی که تحمل پیش بینی پنج سال آینده را نداشت، در مجلس به تصویب نرسید؛ اما زمینه ای را برای تهیه برنامة پنج سالة اول در بعد از جنگ فراهم کرد.

[٢] ٤٧. مأخذ ٢، ص١١؛ و- روزنامه جمهوری اسلامی، ٢/٨/١٣٦١، ص ٨.