یکی از کارشناسان مؤسسه پژوهشهای استراتژیک لندن در تفسیری که از رادیو بی.بی.سی پخش شد دربارۀ عملیات اخیر ایران در محور مندلی به اظهار نظر پرداخته است. وی ضمن بیان اهمیت این منطقه برای عراق، اهداف ایران را از اجرای عملیات مسلم بن عقیل بیان کرده وپس از بررسی توانایی های دو کشور درگیر در جنگ، پایان آن را چنین پیش بینی می کند که مسیر آیندۀ این جنگ بیشتر به تحولات سیاسی درون دو کشور بستگی خواهد داشت تا به حملات متقابل نیروهایشان در عرصه نبرد. این کارشناس نظامی نوشته خود را چنین آغاز کرده است: «از یک هفته پیش تا کنون پنج حمله توسط نیروهای ایران انجام شده است، هدف از این حملات آن بود که مواضع دفاعی عراق در ناحیه مندلی و سومار درهم شکسته شود و راه مندلی به بعقوبه که راه مهمی برای وصول به بغداد است بر روی نیروهای ایران بازگردد. موفقیت ایران در این زمینه به علاوه منجر به قطع خطوط ارتباطی شمالی - جنوبی عراق در نزدیکی مرز خواهد شد و بنابر آن رابطه نیروهای عراق را با ناحیه قصرشیرین قطع خواهد کرد.

از گزارش های رسیده چنین برمی آید که تهاجم ایران تا این زمان به موفقیت نینجامیده است و عراق مدعی است که نیروهای ایران را تا مواضع اولیه شان به عقب رانده است. ناحیه مندلی در حدود یکصد و بیست کیلومتر از بغداد فاصله دارد و در ورای خطوط کنونی دفاعی عراق مانعی وجود ندارد که آن نیروها بتوانند درپی آن خط دفاعی جدیدی ترتیب دهند. شاهراه منتهی به بغداد می تواند راه محموله رسانی مناسبی برای تقویت هرگونه پیشروی ایران باشد. بنابراین، این قسمت از مرز برای انجام تهاجم اخیر از جانب ایران کمال مطلوب بوده است و این واقعیت بر فرماندهان ارتش عراق نیز روشن است.»

رادیو بی.بی.سی در ادامه چنین آورده است: «این کارشناس نظامی این سؤال را مطرح می سازد که ایران برای حمایت از تهاجم بزرگ خود چه اندازه توانایی و چه وسایل سنگینی در اختیار دارد؟ و می گوید: نیروهای ایران برای حمایت از تهاجمشان فقط تعداد بسیار کمی از وسایل زرهی و توپ و هواپیماهای ویژه حمله بر مواضع زمینی به کار برده اند و می پرسد که آیا ایران وسایل سنگینش را برای انجام تهاجم نهایی فعلاً به کنار گذارده است یا واقعاً دچار کمبود اجزای یدکی و مهمات و وسایل است. ... وی با توجه به توانایی های دو طرف چنین نتیجه می گیرد که ظاهراً هیچ یک از طرفین برای ختم سریع جنگ به نفع خود توانایی کافی ندارد و می گوید از بررسی ملاحظات سیاسی چنین برمی آید که عراق صرف نظر از دست یافتن به چند حمله محدود متقابل در حالت دفاعی باقی خواهد ماند و به انهدام حداکثر ممکن تعداد وسایل ایران راضی خواهد بود و فعلاً تا روزنۀ دیگری گشوده نشده باشد به پیشرفتی در امر برقراری صلح چشم امید خواهد دوخت. از طرف دیگر ایران