فلسطینی میزدهاند، مواجه نگردیده است. بیم آن میرود که این خونسردی و بیتفاوتی به عجز و ضعف یا سازشکاری و خیانت سران کشورهای اسلامی حمل شود و دشمن اشغالگر و حامی بیقید و شرطش یعنی شیطان بزرگ امریکا، بر تکرار اینگونه حوادث تشویق گردند.

... من قاطعانه اعلام میکنم که مسئلۀ فلسطین به همۀ جهان اسلام مربوط است و ازاینرو پیشنهاد میکنم که سریعاً کنفرانس سران اسلامی در تهران یا هر کشور دیگر اسلامی که آشکارا با جمهوری اسلامی به ستیزهگری نپرداخته باشد، تشکیل شود. به گمان من این یک مسئولیت تاریخی بهعهدۀ همۀ دستاندرکاران این کنفرانس میباشد.»[١]

٦٧٨

روزنامه جمهوری اسلامی پس از پایان جلسۀ هیئت دولت با دکتر علی اکبر ولایتی درباره نتایج احتمالی اجلاس شورای امنیت و پیشنهاد رئیس جمهور درباره تشکیل کنفرانس سران کشورهای اسلامی گفت وگو کرد. وزیر امور خارجه در پاسخ به سؤال خبرنگار روزنامه جمهوری اسلامی که پرسید، «به دنبال پیروزی اخیر رزمندگان دلیر اسلام، صدام خواهان تشکیل اجلاس شورای امنیت شده و این شورا قرار است روز دوشنبه در رابطه با جنگ تحمیلی عراق علیه ایران تشکیل جلسه دهد، موضع جمهوری اسلامی ایران در قبال نتایج احتمالی این شورا چیست؟» اظهار داشت: «استمداد صدام از شورای امنیت در حقیقت یک مظلوم نمایی است. یعنی اینها می خواهند توجه محافل سیاسی دنیا را به ادعای عراقی ها مبنی بر اینکه ایران متجاوز است، جلب کنند. آنچه مسلم است، این است که مسیری که ما طی می کنیم، یک مسیر حقی است و آن بازپس گرفتن حقوق غصب شده مان است و حاضریم در رابطه با این حرکت و حرکات دیگرمان که در جهت احقاق حقوقمان هست، در هر یک از محافل قابل قبول بین المللی حاضر بشویم و از کارهای حقمان دفاع کنیم. سؤال ما از شورای امنیت و محافل بین المللی این است که شما در مدت دوسالی که صدامیان مناطقی از کشور ما را اشغال کرده بودند، کجا بودید و چرا هیچ عکس العملی نشان ندادید؟ حالا که مجال پیدا کردیم که حقوق خودمان را به دست آوریم، این همه در دنیا سروصدا می شود و این نشان دهنده این است که صدام و حامیان او در سطح جهانی مایل بوده و هستند که به تجاوزشان علیه جمهوری اسلامی ادامه دهند، بدون اینکه ما اقدامی در جهت بازپس گرفتن مناطق اشغال شده و حقوق از دست رفته مان بکنیم. ما اگر قرار باشد بخواهیم از مواضع حقمان صرف نظر کنیم و به امید محافل بین المللی بنشینیم، مسلماً به هیچ جایی نخواهیم رسید، زیرا ما شاهد بودیم که در خاورمیانه حقوق مسلم مردم فلسطین، لبنان و سوریه توسط رژیم غاصب اسرائیل در طی ٣٥ سال گذشته غصب شده و بارها مورد تجاوز قرار گرفته، اما مجامع بین المللی هیچ عمل مثبتی در جهت احقاق حقوق این ملت های مظلوم انجام ندادند. اگر قرار بود که ما به امید مجامع بین المللی می نشستیم،

[١] ٣٢. مأخذ ٢٤، ص ٢.