وی سپس با اشاره به گفت وگوهایش با نمایندۀ اردن، قبل از تشکیل جلسۀ شورای امنیت و اطمینان دادن وی دربارۀ صادرنشدن قطعنامه ای در این شورا و همچنین ارسال بیانیۀ جمهوری اسلامی ایران در قالب مواضع این کشور دربارۀ جنگ تحمیلی گفت: «شرکت کردن ما در جلسه شورا کاملاً بی فایده بود و چیزی را تغییر نمی داد. چون کلیۀ اعضای آن بدون در نظر گرفتن شرایط و رعایت عدالت، فقط دوست دارند به صلح و آتش بس رأی دهند و این دقیقاً چیزی است که عراق می خواهد. بنابراین ما در این جلسه شرکت نکردیم.»

رجایی خراسانی ادامه داد: «شورای امنیت از عهدۀ اجرای وظایفی که منشور سازمان ملل متحد به آن واگذار کرده، برنیامده است. در خلال دو سال گذشته هنگامی که ٢٠ شهر و ١٢٠٠ دهکدۀ ایران در اشغال نظامی ارتش عراق بود و اماکن مسکونی، مدارس، بیمارستان ها و مساجد ما زیر آتش توپ ها و بمباران هوایی عراق قرار داشت، شورای امنیت هیچ اقدامی نکرد و به سکوت اکتفا کرد. این شورا حتی آوارگی دو میلیون نفر از مردم مسلمان و بی دفاع ما و به شهادت رسیدن هزاران تن دیگر را نیازمند تشکیل جلسه ای ندانست.»

نماینده دائم ایران در سازمان ملل افزود: «قطعنامه های بی تفاوت این شورا که جنایتکار و مظلوم را با هم و با یک لحن نصیحت می کنند، حاکی از این حقیقت است که شورای امنیت فاقد توانایی اتخاذ یک موضع سازنده برای استقرار عدالت و احیای حقوق مردمی است که با این همه فداکاری برای آزادسازی اراضی اشغالی وطن خود، مبارزه می کنند.»

نمایندۀ ایران همچنین با اشاره به خبر آزادسازی ارتفاعات استراتژیک غرب ایران از تصرف قوای عراقی گفت: «دفاع مشروع و قانونی ما، اینک در شورای امنیت به عنوان تهدیدی برای صلح و امنیت بین المللی مورد بحث قرار گرفته و این در حالی است که وقتی صلح و امنیت بین المللی با حمله و تجاوز عراق به خطر افتاد، شورای امنیت به جای اینکه عراق را به خاطر توسل به زور محکوم کند و از او بخواهد قوایش را از ایران خارج نماید، همچنان تماشاگر بی تفاوت صحنه باقی ماند و تنها خواستار برقراری آتش بس بدون خروج نیروهای اشغالگر شد. ازاین رو، ما فکر می کنیم که شورای امنیت به ویژه هنگامی که به ریاست نمایندۀ اردن، کشوری که فعالانه در جنگ تجاوزکارانۀ عراق علیه ما شرکت دارد، تشکیل شود، پایگاهی نیست که بتواند از عهدۀ استقرار عدالت برآید.»

رجایی خراسانی در پاسخ به سؤال خبرنگاری مبنی بر اینکه آیا ایران بعد از پس گرفتن همۀ خاک خود، آتش بس را قبول خواهد کرد، گفت: «شما خود را جای ما بگذارید، اگر کشورتان مورد تجاوز قرار گرفته و اشغال شده بود، پس از آنکه طی دو سال فداکاری و جانبازی دشمن را از خاک خود بیرون راندید، آیا آنگاه با تشکر خداحافظی می کردید؟ خیر، قطعاً شما مسائل زیادی دارید که باید با متجاوز حل کنید و اگر نتوانستید آنها را از طریق