«رژیم بعثی عراق به تحریک امریکا و با پشتیبانی کشورهای مرتجع منطقه، به زعم خودشان، برای زدن یک ضربۀ کاری و تعیین کننده - که ما را از خط اسلام و استقلال طلبی به خط سازش با امریکا و غرب برسانند - حمله را آغاز کرد. عراق سه جبهۀ کلی با ما به وجود آورد. جبهۀ ضدانقلاب در بالا [شمال غرب ایران]، جبهۀ دفاعی در وسط [مناطق میانی نبرد] و جبهۀ تهاجمی در پایین [جنوب کشور]. جبهۀ ضدانقلاب که شامل حزب دمکرات و کومه له و سایر نیروهای دیگر بود، مأموریت داشتند که تنها به کارهای تخریب و ضربه زدن به انقلاب دست بزنند و از ورود نیروهای ما به مرزهای شهرهای آذربایجان غربی از جمله پیرانشهر و سردشت و بانه و مرزی که تا شمال مریوان بود، جلوگیری کنند، تا اگر ما می توانستیم در آنجا کاری علیه عراق انجام دهیم، راه ما را سد کنند. جبهۀ میانی که از قصر شیرین شروع می شد، تا تنگۀ چزابه [ادامه می یافت،] یک جبهۀ دفاعی بود، که از رفتن ما به سوی بغداد و به سوی محور شمالی - جنوبی عراق جلوگیری بشود. جبهۀ تهاجمی عراق از تنگۀ چزابه تا شلمچه بود و هدف آن اشغال اهواز مرکز اداری خوزستان و خرمشهر و آبادان مرکز اداری نفت کشور بود. این تهاجم گسترده را که عراق با ١٥ لشکر و ٩٠ تیپ مستقل شروع کرد، با توکل به خدا و ایمان ملّتمان و همچنین به کمک موانع طبیعی خدادادی از جمله رودخانۀ کارون و رودخانۀ کرخه [متوقف کردیم و] دشمن تا یک مرحله ای تثبیت شد و بعد عملیات چریکی را آغاز کردیم. ابتدا، فکر می کردیم که عملیات چریکی را هم ادامه دهیم، اما بعد از مدتی متوجه شدیم که عملیات چریکی دامنه اش خیلی گسترده است و خیلی هم طول می کشد و چون ما کارهای زیادی در انقلاب داریم، می بایستی مسئله را سریع تر حل کنیم. دراین رابطه، غیر از ما، برادرانی که به طور کلاسیک فکر می کردند، طرح های کلاسیک ارائه کردند. بنی صدر هم اصرار داشت که این طرح های کلاسیک بایستی پیاده شود. سه حملۀ به اصطلاح کلاسیک که انجام گرفت در محور دزفول، هویزه و محور جادۀ آبادان - ماهشهر. هر یک از این عملیات ها با شکست مواجه شد و واقعاً هیچ کاری انجام نشد. بعد از اینها [ناکامی در عملیات کلاسیک] ما عملیات چریکی را گسترش دادیم و در نزدیک به ٢٠ عملیات متوسط از ٥٠ اسیر تا ١٦٠ اسیر از دشمن گرفتیم که هر سه الی چهار هفته یک بار در جنوب انجام دادیم و مهم ترین آن عملیات فرمانده کل قوا بود که بسیار عملیات تعیین کننده ای بود. این عملیات باعث شد عراق که تا جادۀ آبادان - ماهشهر پیش رفته بود