تجاوزها به طور موذیانه و به صورت پرتاب توپ، موشک، خمپاره، حمله به پاسگاه های مرزی و به رگبار بستن آنها، حمله به کشاورزان در حال کار، ربودن قایق افراد مستضعف و یا ربودن خود افراد و شکنجۀ آ نها و بمباران مناطق مسکونی بوده اند.»

رئیس جمهور افزود: «دولت جمهوری اسلامی از آغاز شروع این تجاوزها به دولت عراق اعتراض کرده که این اعتراض ها متأسفانه هیچ گونه اثری نداشته است. در حدود ١٥ روز مانده به حملۀ بزرگ و سراسری عراق، یک حملۀ مهم دیگری در غرب شروع شد و نیروهای عراقی وارد خاک کشورمان می شوند، منتهی چون این تجاوز همه جانبه و گسترده نبود، ما آن را شروع جنگ به حساب نمی آوریم و به قول نظامی ها به این گونه عملیات، حملۀ پشتیبانی گفته می شود و این حمله پشتیبانی بدان جهت صورت می گیرد که مثلاً وقتی که نیروی نظامی می خواهد حمله ای نسبتاً گسترده را در جایی شروع کند، قبلاً برای منحرف کردن طرف مقابل، یک حملۀ نه چندان وسیع را شروع و بعد از آن حملۀ گسترده خود را آغاز می کنند. عراق نیز با حمله به غرب کشورمان تقریباً در اواسط شهریور ماه ١٣٥٩، چنین قصدی را داشت و بعد از آن حملۀ اصلی را در جنوب و در قسمت خوزستان آغاز کرد. بنابراین، برای کسانی که مقداری از مسائل آگاهی داشتند، مسئله تجاوز عراق به خاک کشور ما به طور صددرصد هم غیرمترقبه نبود. البته تقصیر متوجه کسانی است که نشانه های حملۀ قریب الوقوع رژیم عراق به مرزهای کشورمان را نادیده می گرفتند. از آن جمله هستند برخی سران نظامی آن موقع که بنی صدر عقاید آنها را تأیید می کرد. مثلاً گزارش سپاه مبنی بر تقویت نیروهای عراقی در آن سوی مرزها و سنگرکنی های آنها، که معتقد بودند این آمادگی دلیلی جز تجاوز به خاک ما ندارد، ولی بنی صدر حتی به کسانی که معتقد به حملۀ قریب الوقوع عراق بودند، تشر می زد و می گفت: "هیچ حمله ای ما را تهدید نمی کند."»

رئیس شورای عالی دفاع در خصوص انگیزه های صدام از شروع جنگ و تجاوز به خاک ایران گفت: «ما از اول جنگ در مورد انگیزه های صدام بارها و بارها صحبت کرده ایم و الان به طور مجمل می گوییم که انگیزۀ اصلی صدام برای شروع جنگ، مبارزه با انقلاب اسلامی بود. وی و دیگر همفکرانش معتقد بودند، یکی از راه هایی که می توان به وسیلۀ آن، شعله های فروزان انقلاب را خاموش کرد، یک حملۀ وسیع به کشوری است که