مناطق همچون محور بوکان - میاندوآب - سقز، کامیاران - سنندج و... حضور چشمگیرتری داشتند و برخی از روستا ها و آبادی های این محور ها پس از وقوع انقلاب اسلامی همچنان در دست آنها بود. با فعال شدن قرارگاه حمزه، پاک سازی محور استراتژیک پیرانشهر- سردشت در دستور کار قرار گرفت. پاک سازی این محور از اواسط شهریورماه آغاز شد و پس از ٤٥ روز عملیات متوالی حدود ٩٠ درصد از طول ٩٥ کیلومتری این محور پاک سازی شد و گروه های مسلح غیرقانونی خسارات فراوانی متحمل شدند. در این عملیات ها که از دو محور شمالی (پیرانشهر به جنوب) و جنوبی (سردشت به شمال) آغاز شد، شهرک هایی چون لیلانه، ربط، آلواتان، میرآباد و واوان که از پیروزی انقلاب تا آن زمان در دست نیروهای حزب دمکرات کردستان ایران قرار داشتند، از تصرف نیروهای این حزب خارج شد. از میان این شهرک ها میرآباد به دلیل آنکه مرکز فعالیت های اقتصادی و گمرکی حزب دمکرات و آلواتان محور مواصلاتی این حزب با عراق بودند، اهمیت ویژه ای داشتند. محور مهاباد - پسوه، محور مهم میاندوآب - مهاباد - بوکان، محور سنندج - کامیاران - نوسود و پاوه نیز پاک سازی شد.

همچنین در برخی محورها همچون میاندوآب - تکاب - صائین دژ پاک سازی محورها تا عمق ٣ تا ٥ کیلومتری ادامه یافت. البته دامنة فعالیت گروه های مسلح غیرقانونی در سطح منطقه فراتر از آن بود که اجرای چند عملیات موجب کاهش عمدة اقدامات آنان شود، ولی آزادسازی برخی محورهای اصلی و پاک سازی برخی دیگر از محورها، این امکان را برای نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران فراهم کرد تا آنان از حالت انفعال خارج شوند و در جهت کنترل منطقه گام های مؤثری بردارند.

حمله به مناطق مسکونی

در این دوره عراق برای بمباران هرگونه اهدافی در عمق خاک ایران از جمله شهرهای تهران، اصفهان، تبریز و... توانایی لازم را نداشت و همة توان هوایی خود را به مسدود کردن مبادی ورود و صدور کالاهای نفتی و تجاری ایران در جزیره خارک و بنادر جنوبی اختصاص داده بود، ولی سیاست این رژیم در گلوله باران مناطق غیرنظامی همچون دوره پیش همچنان ادامه داشت و در این میان آبادان به هدفی ثابت برای ارتش عراق تبدیل شده بود.

توپخانه های عراقی برای آسیب رساندن به این شهر و ممانعت از عادی شدن فعالیت مردم سهمیه روزانه ای برای گلوله باران آبادان در نظر گرفته بودند و این سهمیه در برخی از روزها به شدت افزایش می یافت. علاوه بر آبادان، گیلان غرب، مهران و قصرشیرین نیز گاه و بی گاه گلوله باران می شدند.

در نتیجة چنین حملاتی در طول این دوره حدود ١٠٠ تن شهید و ٤٠٠ تن زخمی