رهایی (محلی در پشت رودخانۀ چمدام) رسانده و از آنجا به نزدیکی هدف (سلمان کشته) عزیمت کنند. پس از آنکه فرماندهی تیپ عاشورا نیروها را دربارۀ چگونگی اجرای عملیات توجیه کرد، دستور حرکت به فرماندهان گردانهای عملکننده

ابلاغ شد. گردان المهدی توانست با واگذاری خط پدافندی خود تا پایان شب گذشته، خود را به نقطۀ رهایی رسانده و سپس تا پای هدف پیشروی کند، اما گردان شهید بهشتی به دلایل گوناگون از جمله واگذاری دیرهنگام خط پدافندی خود و همچنین ضعف شناخت راهنما از منطقه، دیر به مقصد رسید و تنها توانست بعد از شروع عملیات به گردان المهدی کمک کند. همچنین گروه تخریبی که قرار بود در بین راه با گردان المهدی الحاق کند، به دلایل یادشده با تأخیر به محور چمدام رسید و در این نقطه به گردان المهدی ملحق شد. با رسیدن هرچند با تأخیر نیروها به خط هماهنگی، حرکت به سمت هدف آغاز شد.

برای تصرف ارتفاع سلمان کشته، ابتدا قرا شد که گروهانهای ٢ و ٣ از گردان المهدی از سمت چپ - که راهکار شناخته شدهای بود - و گروهان یک از این گردان با گروه تخریب از سمت راست - که منطقه شناسایی نشده و دارای میدان مین بود - وارد عمل شوند. با شروع درگیری، گروهان یک با گروه تخریب که به سمت راهکار سمت راست حرکت کرده بودند، در آغاز با رگبار شدید دشمن مواجه و سپس متوقف شدند. نیروهای این محور درحالی که برای ادامۀ حرکت به دنبال راهکار مطلوب و مناسب در لابه لای شیارها بودند، باخبر شدند که گروهانهای ٢ و ٣ نیز نتوانستهاند در راهکار سمت چپ موفقیتی کسب کنند. به همین دلیل، پس از هماهنگی با فرماندهان و مسئولان عملیات، تصمیم بر این شد که درکل راهکار سمت راست متوقف شود و فقط یک دسته از این گروهان برای جلوگیری از دور زدن احتمالی دشمن در جناح راست عملیات پدافند کند و باقیماندۀ نیروهای این گروهان همراه با گروه تخریب برای تمرکز و فشار بیشتر به دشمن، به کمک گروهان های ٢ و ٣ بروند و در جناح چپ عملیات مستقر شوند. بدین ترتیب، هجوم مجدد به مواضع دشمن در ساعت ٤:٣٠ بامداد آغاز شد.

نیروهای خودی ابتدا توانستند تا سنگرهای دشمن پیشروی کنند ولی هشیاری نیروهای عراق و تیراندازی تانک ها و تیربار های آنها از ارتفاعات کناری از جمله "چغاشیرگه"، "سه تپان" و ارتفاع سلمان کشته حرکت آنها را متوقف کرد. ساعت ٦:٣٠ گردان شهید بهشتی نیز وارد عمل شد و نبرد تا ساعت ١٠ صبح ادامه یافت. در لحظاتی که نیروهای خودی توانسته بودند دشمن را به طور کامل عقب برانند، نیروهای احتیاط دشمن وارد عمل شدند و با پشتیبانی آتش شدید توپخانه، به سمت نیروهای خودی هجوم آوردند. با افزایش فشار دشمن و نیز خستگی نیروها، فرماندهی قرارگاه دستور عقب نشینی داد و واحدهای عمل کننده مجبور به عقب نشینی به مواضع قبلی خود شدند.