نمایندة عراق در سازمان ملل بازمی گردد. در پی اجرای عملیات موفق مسلم بن عقیل به همت نیروهای ایران در جبهه های غرب کشور که به تهدید جدی محور مندلی به بغداد انجامید، نمایندۀ عراق در سازمان ملل نامه ای به ریاست ادواری این شورا که اهل اردن (کشور دوست و متحد عراق) بود، تسلیم کرد. در این نامه که در آن به عملیات های ایران اشاره شده بود، نماینده عراق از ریاست شورا درخواست کرده بود که در برابر عملیات های ایران موضع گیری کند. به دنبال ارسال این نامه به شورای امنیت سازمان ملل، سعدون حمادی وزیر خارجه عراق نیز با نمایندگان عضو دائم شورا به گفت وگو و رایزنی پرداخت و نظر آنان را برای تصویب قطعنامه ای جدید جلب کرد. در پی این درخواست و رایزنی های انجام گرفته، شورای امنیت سازمان ملل جلسه ای تشکیل داد و از نمایندۀ ایران به عنوان طرف منازعه دعوت کرد تا بدون حق رأی در این جلسه شرکت کند. نماینده ایران در سازمان ملل که قبلاً در اعتراض به صدور قطعنامه ٥١٤ این گونه جلسات را تحریم کرده بود، در این جلسه حاضر نشد. قبل از این ایران در اعتراض به تصویب قطعنامه یک جانبۀ ٥١٤ شورای امنیت سازمان ملل متذکر شده بود که شورای امنیت نه تنها نباید در برابر تجاوز عراق و اشغال بخش های عمده ای از سرزمین ایران سکوت می کرد، بلکه باید موضعی عادلانه درپیش می گرفت. اکنون که شورای امنیت با صدور قطعنامه ٥١٤ نتوانست بی طرفی خود را در جنگ ایران و عراق رعایت کند، نباید در مقابل اقدام ایران برای آزادسازی سرزمین هایی که رژیم عراق به زور آنها را اشغال کرده است، موضع گیری کند و اقدامات ایران را تهدیدی علیه صلح و امنیت بداند. درهرحال و با وجود اعتراض های قبلی ایران، شورای امنیت سازمان ملل در ١٢ مهر ١٣٦١، بدون حضور نماینده ایران تشکیل جلسه داد و قطعنامه ٥٢٢ را تصویب کرد.

اعتراض ایران به قطعنامه ٥٢٢

وزارت خارجه ایران با انتشار بیانیه ای در پنج بند به تصویب قطعنامه ٥٢٢ شورای امنیت سازمان ملل اعتراض و مخالفت خود را با این تصمیم و اردنی بودن رئیس این شورا اعلام کرد. ایران معتقد بود که تصویب این قطعنامه در زمانی که کشور اردن ریاست دوره ای شورای امنیت را به عهده دارد، امری عادلانه نیست و نمی تواند متضمن بی طرفی شورا باشد، چرا که این کشور از ابتدای تجاوز عراق به ایران به نفع عراق موضع گیری کرده و همواره در تصمیمات بین المللی با عراق همکاری داشته است. از دیگر مواردی که ایران در این بیانیه به آن اعتراض کرد، حضور ارتش عراق در خاک ایران در زمان تصویب این قطعنامه بود، زیرا این اقدام امر تجاوز را عادی جلوه می داد. سکوت قطعنامه ٥٢٢ دربارۀ متجاوز و توجه نکردن به تأمین خسارت کشور آسیب دیده از تجاوز، از دیگر محورهای اصلی بیانیۀ ایران در