حرف ها خیلی باک ندارد که یک کمی بدنام شود (که بدنام هست) و در تمام دوره زندگی اش حتی به تصمیمات سازمان ملل متحد هم که خیلی جنبه ضدیت با آن را هیچ وقت نداشته ترتیب اثر نداده و از به هم زدن مقررات بین المللی هم خم به ابرو نمی آورد. پس می تواند در جهات مختلفی این خیانت اسرائیل و این جنایت وحشتناک مورد استفاده قرار گیرد.

به هرحال آنچه که مهم است دل عرب ها و مردم آنجا را خالی می کند و آنها را از یک دورنمای وحشتناک می ترساند و بعد اینها را هم آماده می کنند برای پذیرش راه های دیگر و به قول معروف "به مرگ می گیرند تا به تب راضی شوند." البته اسرائیل این جوری هست و وضعش هم روشن بوده ولی آنچه بیشتر مایه تأسف است، این است که کشورهای اسلامی در تمام این مدت ٥٠ و ٦٠ سال یعنی از سال ١٩١٧ که وعده بالفور مطرح شد و وطن قومی اسرائیل ها در فلسطین طرح گردید تابه حال هنوز این درس را نگرفته اند و در مقابل این حمایت عظیم اسرائیل، یک حرکتی نمی کنند که اسرائیل این راه زشت را فراموش کند (با وجود اینکه می توانند). در همین قضیه لبنان اولاً عرب ها خودشان مقصرند که این وضع به وجود آمد و آنها می توانستند از تجاوز اسرائیل جلوگیری کنند و بعداً می توانستند از خروج فلسطینی ها جلوگیری نمایند، می توانستند در آنجا مدت ها (ولو چندین سال) بجنگند و اسرائیل را نابود سازند، اما هیچکدام از این کارها را نکردند و حالا هم که اسرائیل این جنایت را کرده است، باز می بینیم کشورهای عربی هیچ حرکت قاطعی نمی کنند. آن گوشه و کنار حرف هایی زده می شود، اما به همان مقدار که امریکا و فرانسه و آلمان و انگلیس گفته اند، کشورهای عربی هم می گویند و این واقعاً مایۀ تأسف و تعجب می باشد و دلیل نهایت ذلت آنهاست.

به نظر من باید در این مقطع که نسل موجود بار دیگر اسرائیل را شناخته و ماهیتش بر ملا شده، همین جا فشار تبلیغاتی و سیاسی و اقتصادی و نظامی را از همین دریچه لبنان روی اسرائیل و امریکا آورد و کار را به جای خوبی رساند که متأسفانه ما که دستمان در اینجا بند است و گیر هستیم و با توطئه جنگ تحمیلی عراق ما را گیر انداختند و آنها هم که بنا ندارند چنین کاری بکنند.

سپس حجت الاسلام و المسلمین هاشمی رفسنجانی در مورد تحمیل امین جُمیّل به عنوان رئیس جمهور لبنان، به خبرنگار ما گفت: این همان خط سیاسی قبلی است. البته می گویند امین جُمیّل یک مقدار معتدل تر است، حالا برفرض که معتدل تر هم باشد؛ اینها یک مسئله شخصی نیست، بلکه سیاست امریکا و سیاست اسرائیل است که حزب "کتائب" را می خواهند بر سرکار آورند و تعجب می کنم از کسانی که مثلاً به دلیل اینکه این را شخصاً می گویند یک مقدار معتدل تر است، مسئله را قبول کرده اند. البته من هنوز جریانات پشت پرده ای که منجر به روی کار آمدن "امین" شده است (بعد از بشیر)، نرسیده ام که بخوانم ولی فکر می کنم سیاست همان سیاست قبلی است، باز هم امریکا و اسرائیل دارند اصرار می کنند و ضعفای دنیای عرب هم دارند تسلیم می شوند و در لبنان هم من هیچ راهی جز مبارزه جدی نمی بینم و البته بعید هم می دانیم که با آمدن امین، لبنان بتواند آرام بگیرد، چون لبنان یک جایی نیست که به این زودی بشود مسائلش را حل نمود و حل مسائلش با توجه به خواست مردمش است. هرچه بر لبنان تحمیل کنند زورکی است و بالاخره یک روزی بر می گردد.