دست شما آمده است، به واسطة سستی ما، به واسطة ضعف تبلیغ ما، به واسطة ضعف حضور ملت ما، به شکست - خدای نخواسته - برسد، بدانید که اسلام تا قرن ها دیگر نمی تواند سر بلند کند. تکلیف، بزرگ است و همه باید این تکلیف بزرگ را بپذیریم. آخر مطلب شهادت است و وصول به لقاء اللَّه و حضور در محضر حضرت سید الشهدا و امثال او، و این غایت آمال اشخاصی است که عشق به خدا دارند، و ما می بینیم در جبهه ها، برای ما نقل می کنند از جبهه ها که این جوان های عزیز در جبهه ها شب چه حالی دارند، چه ذکر و فکر و دعایی دارند و نمازی، و روز با چه نشاطی به جبهه ها می روند. این چیزی است که خدای تبارک و تعالی، نعمتی است که خدای تبارک و تعالی به این ملت عطا فرموده است. این نعمت را حفظ کنید.

... شما باید تبلیغ کنید آقا! محرم است. این محرم را زنده نگه دارید. ما هر چه داریم از این محرم است و از این مجالس. مجالس تبلیغ ما هم از محرم است، از این قتل سیدالشهداست و شهادت اوست. ما باید به عمق این شهادت و تأثیر این شهادت در عالم برسیم و توجه کنیم که تأثیر او امروز هم هست. اگر این مجالس وعظ و خطابه و عزاداری و اجتماعات سوگواری نبود، کشور ما پیروز نمی شد. همه در تحت بیرق امام حسین - سلام اللّه علیه - قیام کردند. الآن هم می بینید که در جبهه ها وقتی که نشان می دهند آنها را، همه با عشق امام حسین است که دارند جبهه ها را گرم نگه می دارند.

... آن چیزی که شما می خواستید، جمهوری اسلام بود. آن چیزی که شما می خواستید، "نه شرقی و نه غربی" بود و این حاصل است. این را حفظش کنید. الآن اشخاصی هستند که عقیده شان این است که ما باید باز یا برویم آن طرف یا برویم آن طرف، لکن ملت ما قبول نمی کند دیگر این معانی را. ملت ما از اول قیام کرد برای اینکه جمهوری اسلامی بدون اینکه بوی شرق یا غرب را بدهد مطلوب اوست. حالا که این همه جوان داده است و این همه خون داده است و این همه عزیزان را از دست داده است، حالا دیگر نمی آید بگوید که خیر، حالا همة ما را کشتید، دست شما درد نکند، بسم اللَّه! ما تا آخرین وقت و تا آخرین نفس ایستاده ایم و ملت ایستاده است و بحمد اللَّه، با قدرت دارد پیش می رود.

... خطبا تکلیف دارند که با خطبه و با صحبت، مردم را بیدار کنند و حفظ کنند. علما و ائمة جمعه و جماعات با آن سنگرهایی که دارند، مردم را در سنگر حفظ کنند و خود مردم هم بحمد اللَّه، حاضر هستند و ما باید از آنها تشکر کنیم و انصافاً ما رهین منت این توده های بزرگواری هستیم که همه چیزشان را می دهند و چیزی هم نمی خواهند. از آن پیرزن ها که آن چیزی که در طول عمرشان تهیه کردند، حالا می آیند برای اسلام می دهند، تا آن اشخاصی که قلّکشان را می شکنند و پولش را می آورند برای اسلام می دهند. من نمی توانم توصیف کنم از این ملت و نمی توانم تجلیل کنم. ما واگذار می کنیم تا خدای تبارک و تعالی به آنها عنایت خاص خودش را اعطا بفرماید.»[١]

[١] ٣١. مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س)، "صحیفه امام"، مجموعه آثار امام خمینی(س)، جلد ١٧، تهران: چاپ اول پاییز ١٣٧٨، صص ٥٢ - ٦١.