روزنامة واشنگتن تایمز در مقاله ای، با بررسی جنگ عراق با ایران، به وضعیت متزلزل صدام اشاره کرده است. این روزنامه، انقلاب اسلامی ایران را برای عراق خطری "خارجی" دانست نه داخلی و ازاین رو احتمال وقوع یک انقلاب مشابه انقلاب ایران در داخل عراق را رد کرد. این روزنامه سپس آرزوهای صدام حسین در تجاوز به ایران را یادآوری کرد و با نامساعد خواندن اوضاع کنونی وی، حمایت مصر از عراق را ضروری دانست. بخش هایی از مقالة واشنگتن تایمز چنین است:

«تا چند ماه قبل در منطقة خلیج فارس، عراق به عنوان یک ستارة در حال رشد و طلیعة یک قدرت جدید، در دنیای غرب تعبیر می شد، درحالی که امروز دیگر چنین نیست و این ستاره در حال افول است و عراق با مشکلات و خطرات زیادی روبه رو است. نیروهای دولت اسلامی ایران به دنبال جامة عمل پوشانیدن به تهدیدات خود برای سرنگون کردن صدام حسین و به قدرت رسانیدن یک حکومت اسلامی شبیه به حکومت [امام] خمینی، از مرز عراق گذشته و به خاک آن کشور هجوم آوردند. جالب آنکه وضع کنونی، کاملاً برعکس انتظار و امیدهایی است که صدام حسین در زمان حمله به ایران در سر می پروراند. با این حال امروز با وجود آنکه با حمله و پیشرفت نیروهای ایران در خاک عراق، صدام حسین در موقعیت حساسی قرار گرفته است، ولی با تمام این خطرات و ناکامی ها در راه رسیدن به هدف، صدام حسین رهبر ٤٤ سالۀ عراق کسی است که در سرد و گرم دورة سیاسی عراق، آب دیده شده و می داند که چگونه باید از مهلکه جان سالم به در برد. اوضاع سیاسی و گود زورآزمایی و قدرت طلبی عراق در ٢٠ سال گذشته شاهد لااقل ده کودتا و یا قصد کودتا و سه شورش مسلحانه و یک جنگ داخلی تمام عیار بوده است.

... انقلاب اسلامی ایران به چهار دلیل برای عراق یک خطر خارجی به حساب می آید تا آنکه یک خطر داخلی باشد: دلیل اول آن است که با مرگ محمدباقر صدر، شیعیان عراق رهبری را از دست داده اند که می توانست به طور مؤثر آنها را متحد و یکپارچه کند. دوم آنکه هرچند شیعیان عراق - که طبقات کم درآمد آن کشور را تشکیل می دهند - ممکن است طرف دار آیت الله خمینی باشند، ولی آنها هنوز خواهان به قدرت رسیدن یک حکومت دست نشاندة [امام] خمینی در عراق نیستند و اکثر آنها قبل از شیعه بودن، خود را عراقی می دانند. دلیل سوم آنکه، برخلاف تصور عموم، در مقایسه با سایر کشورهای عربی، ملت و دولت عراق بر اساس بنیادهای مذهبی بنا نشده است. علاوه براین، عامل دیگری که به محبوبیت صدام حسین در عراق کمک می کند، آن است که دو سوم مردم عراق را جوانان کم تر از ٢٥ سال تشکیل می دهند و صدام حسین در ٤٤ سالگی، هنوز به عنوان رهبری جوان سال، مورد تأیید جوانان به حساب می آید. دلیل چهارم آنکه در عراق تنفر و انزجار مردم از یک حکومت، هنوز به حد ایجاد یک انقلاب نرسیده است.