دربخش دیگری از این تحلیل، نویسنده تلاش های ایران را در سه بخش تجزیه و تحلیل کرده است. بخش اول مربوط به رهنمودهای امام خمینی دربارة اجلاس سران عدم تعهد است. که با عملیات روانی هوشمندانه می کوشد سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد را از شرکت در این اجلاس پشیمان کند. ایشان در این خصوص می گوید: بعید نیست صدام دست به بمباران محل کنفرانس زده و برای خراب کردن چهرة ایران، گناه آن را به گردن ایران بیندازد. بخش دوم تلاش ایران به عملیات نیروهای نظامی ایران برمی گردد. متعاقب طرح موضوع برگزاری اجلاس در بغداد، عملیات ایران در جبهه های جنوب با نام "رمضان" آغاز شد و ضربۀ دیگری را به رژیم عراق وارد کرد. با آغاز این عملیات و اجرای آن در پنج مرحله، ایران اثبات کرد همان گونه که قدرت نزدیک شدن به بصره را دارد، توانایی نزدیک شدن به بغداد و تهدید پایتخت عراق را نیز دارد. با اجرای این عملیات به تدریج زمزمه های تعویض محل کنفرانس از بغداد به کشور دیگری به گوش رسید و سران کشورهای غیرمتعهد یکی پس از دیگری موافقت خود را با تغییر محل کنفرانس اعلام کردند. تلاش سوم ایران، اعزام هیئت های سیاسی مختلف به کشورهای عضو جنبش و تماس با رؤسای این کشورها بود. با توجه به این اقدامات آن چه عاید ایران شد، عدم برگزاری اجلاس سران و تردید در برگزاری جلسۀ وزیران خارجۀ غیرمتعهدها در بغداد بود.[١]

٦٣

احقاق حقوق ایران از عراق در جنگ، شرایط ایران برای پایان جنگ و برقراری صلح پایدار در منطقه، تغییر رفتار و عملکرد گروه های مخالف نظام جمهوری اسلامی و نگرش مقامات ایران به وضعیت جدید این گروه ها، استراتژی ایران در نگاه به شرق و گرایش ایران برای همکاری بیشتر با هند و... محور موضوعاتی است که آقای هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس شورای اسلامی و نمایندة امام در شورای عالی دفاع، در مصاحبه با خبرنگار هفته نامة عربیا چاپ لندن - که گرایش آشکاری به حمایت از گروه های مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران دارد - در خصوص آنها توضیحاتی داده است. بخشی از این گفت وگو چنین است:

سؤال: «چرا کاندیداتوری آقای [مهدوی] کنی برای مقام نخست وزیری که به مجلس آورده شد به تصویب پرزیدنت [آیت الله] خامنه ای نرسید؟»

جواب: «خود آقای [مهدوی] کنی علاقه ای به این مقام مهم و پرمشغله نداشت، برای اینکه شما متقاعد شوید باید بگویم به هنگامی که آقای کنی وزیر کشور بود برای اینکه بتواند به کارهای خود نیز برسد از اینجانب نیز کمک می خواست، غالباً ایشان در ملأعام اعلام می کردند که رئیس جمهوری، نخست وزیر، رئیس مجلس و همچنین دیگر اعضای شورای عالی قضائی نباید از روحانیون باشند.»

[١] ٢٦. مأخذ ٥، ص ٥١ - ٤٦.