پول هایش را بردند، ساختمان ها و ماشین های دولتی را گرفتند. [بعد] همۀ اینها را تحویل نمی دادند. با همین ها خلاف می کردند، هتل های مردم را تصرف کردند، ادارات را تصرف کردند، خودتان دیدید در این دانشگاه، می گفتند ١٧٠ اتاق از دانشگاهی که بچه ها باید درس بخوانند، گرفته بودند برای کردستان اسلحه درست می کردند و همین طور برای گنبد و جاهای دیگر. اگر معنای دمکراسی این است که یک گروه کوچکی بیاید به همۀ دستاوردهای اکثریت آن طوری بخندد، در هیچ جای دنیا این گونه تفسیر نمی شود. ... پس اگر دمکراسی یعنی حکومت مردم، قلب مردم، رأی مردم، دل مردم، نمایندۀ مردم، خواست مردم، همه اینها در ایران از هندوستان، از شوروی، از آمریکا و از هر کشوری که مدعی آزادی است بیشتر است و دشمنان ما هم اینها را می دانند. ... بنابراین، من می گویم ایران بهترین دمکراسی و دمکراسی واقعی را دارد. این مجلسی که ایران دارد، هیچ کشوری نمی تواند چنین مجلسی داشته باشد، یعنی تریبونش را برای مردم باز کنند. بنده پشت تریبون نفس هم که می کشم صدایش را هم به بیرون منعکس می کند و مرکز تصمیم گیری هم که مجلس است و دارید می بینید، تا قانونی از مجلس نگذرد، هیچ کس نمی تواند کاری انجام بدهد، همۀ حرف های مملکت علنی آنجا زده می شود. این رابطه ای که مجلس شورای اسلامی با مردم دارد در کجا سراغ دارید؟ ... اینها تروریسم را درست کردند که رابطۀ ما را با مردم قطع کنند، به خدا اگر تروریسم نبود، مسئولین ما از رئیس جمهور گرفته تا همۀ افراد این مملکت در مساجد، در کارخانه ها، در زندگی مردم، در خانه هایشان در محله همان جور که قبلاً با مردم بودند، همان طور بودند. تا تروریسم وجود نداشت، (عرض کردم) بنده خودم شخصاً نان می خریدم، عضو شورای انقلاب هم بودم، وزیر کشور هم بودم، آن حالت هم بود، خودم با ماشین خودم که رانندۀ خودم بودم می رفتم نان می خریدم، ... حکومت اسلامی بنا بود همین باشد. این قسمت را آنها خراب کردند، یک حجاب مختصری گذاشتند و ناچاریم یک مدتی برای حفظ انقلاب، برای دستاوردهای انقلاب، برای حفظ خون شهدا در ماشین ضدگلوله هم بنشینیم، اگر ننشینیم مردم ما را می نشانند، مردم ما را ول نمی کنند (تکبیر نمازگزاران).

آنهایی که می گویند خفقان، شما را به خدا خفقان برای کی؟ برای تروریسم اگر خفقان نباشد، چه بشود؟ ما با تروریسم چه کنیم؟ آن کسی که بمب برمی دارد و به نماز جمعه می آید و جلوِ چشم هزار نفر، ده هزار نفر، یک میلیون نفر امام جمعه را منفجر می کند، ما با این چه بکنیم. ... این جنگ ثابت کرد که مردم خیلی حامی حکومت هستند، جنگ ما را مردم اداره می کنند. ... این جوان های حزب اللهی ما، همین هایی که یک اسلحه بدوششان بود در سپاه می جنگیدند، یکی شان وزیر شد. یکی شان وکیل شده، یکی شان معاون وزیر شده، یکی شان استاندار شده، یکی شان سفیر شده، مسئولیت ها مال اینهاست و امروز دیگر نمی توانید ما را متهم کنید که ما از طبقۀ خاصی [منصوب کرده ایم]، از افراد خاصی، حتی روحانیون، روحانیون با اینکه بیشترین حق را در هدایت مردم دارند، الآن در کابینه ای که بیست و چند نفر وزیر دارد، شما چند تا روحانی دارید، در ٢٤ استاندار چند روحانی دارید، در فرماندارها چند روحانی دارید، در بخشدارها، در مدیرکل ها، در سفرا چند روحانی دارید؟ چند نفر وکیل شدند یا چند نفر آمدند در ارتش به عنوان معلم ایدئولوژی، فقه درس می دهند یا در شهربانی یا جاهای دیگر یا نمایندۀ امام هستند برای نظارت، آن هم مردم و مؤسسات [آنها را] برای ارتباط می خواهند. چه طبقه ای در این کشور حاکم است؟ غیر از خود مردم؟ غیر از تودۀ ضعیف مردم؟ شما کجا این جوری دارید؟! ... در این مملکت دیگر قشر گردن کلفت وجود ندارد و هیچ جای دنیا حتی در کشوری مثل کوبا این طور نیست که این قدر از چهره های سطح متوسط مردم در سطح حکومت باشند. این دستاورد معجزه است. ... دستاورد سیاسی دیگری که ما امروز داریم سیاسی شدن مردم ماست. ... امروز ماهیتاً مردم سیاسی هستند، سیاست جنگ را می فهمند، سیاست بین المللی را می فهمند، ... و اینطور ملتی که تا این حد سیاسی است، امروز صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران علی رغم اینکه چیزهایی مشغول کننده و سرگرم کننده ندارد، به نسبت بیش از همۀ صدا و سیماهای