اصلی (سران) اهمیت فراوانی دارد، زیرا در این گردهمایی موضوعاتی که قرار است در اجلاس اصلی بیان شود طرح و درباره آنها تصمیم گیری می شود. ازاین رو نقش میزبان در تنظیم دستور جلسه، اولویت دادن به موضوعات و چگونگی طرح موضوعات بسیار مهم است. در صورت برگزار شدن جلسه وزیران خارجه در بغداد، سران حکومت بغداد احتمالاً ادعای توانایی برگزاری اجلاس سران در بغداد را دوباره مطرح می کردند و بر برگزاری اجلاس سران در بغداد اصرار می ورزیدند. ایران برای جلوگیری از چنین امری تلاش های جدیدی را آغاز کرد تا اجلاس وزیران خارجه در بغداد برگزار نشود. سفر آقای هاشمی رفسنجانی به هند در ٢٧ مرداد، سفر دوره ای وزیر خارجه ایران به افریقا و معاون وی به کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در شرق و جنوب شرق آسیا و برخی رایزنی های دیگر، زمینه هایی را فراهم ساخت تا به طور غیررسمی میزبانی کوبا برای نشست وزیران امور خارجه کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در محافل سیاسی مطرح شود و در پی آن، قائم مقام وزیر خارجه ایران از نامزدی احتمالی کوبا برای برگزاری این نشست حمایت کرد و پس از آن بود که وزیر خارجه کوبا به بغداد رفت و در دیدار با صدام حسین پیشنهاد داد"هاوانا" نشست وزرای خارجه را میزبانی کند، ولی به دلایلی اجلاس وزیران خارجه در ١٢ مهرماه در مقر سازمان ملل برگزار شد.

نشست سران اتحادیه عرب در فاس و جنگ ایران و عراق

در این دوره پس از رایزنی ها و تمهیدات فراوان سیاسی و تبلیغاتی، دوازدهمین نشست سران کشورهای عضو اتحادیه عرب در ١٥ شهریورماه به مدت ٣ روز در شهر فاس مراکش برگزار شد. پیشنهادهای منابع سیاسی و همچنین هماهنگی های انجام گرفته در سطوح مختلف دیپلماتیک که سفر محمد بوستا وزیر خارجه مراکش (میزبان نشست دوازدهم سران اتحادیه عرب) به بغداد و گفت وگو با مقامات عراقی از آن جمله بود، حکایت از آن داشت که حمایت از عراق و تصمیم گیری یک طرفه درباره جنگ ایران و عراق از موضوعات اصلی نشست سران اتحادیه عرب است و به همین دلیل بود که صدام حسین به همراه یک هیئت بلندپایه سیاسی به "فاس" سفر و در این نشست شرکت کرد.

نشست سران پس از ٣ روز گفت وگو در پشت درهای بسته در ١٨ شهریور ماه پایان یافت و همان طور که انتظار می رفت در بندهای ١و٢ بیانیه پایانی نشست از عراق حمایت شد. این بندها شامل تشکر و قدردانی از عراق به دلیل همکاری با سازمان های بین المللی برای پایان دادن به جنگ، پیشگامی برای صلح و همچنین تهدید ایران به استفاده از مادة ٦ منشور اتحادیه عرب بود که طبق آن در صورتی که یک کشور عربی هدف حمله قرار می گرفت، این حمله علیه همة کشورهای عربی تلقی می شد و سایر کشورهای عربی