ما با تصمیم خود دایر بر اعزام نیرو به عراق قصد نداریم دیگر کشورهای عربی را در تنگنا قرار دهیم، زیرا ما مصوبات کنفرانس "فاس" - که جوهر آن هنوز خشک نشده - و قرارداد دفاعی مشترک عربی را اجرا می کنیم و شایسته بود که دیگر کشورهای عربی نیز این نیروها را اعزام می کردند.[١]

٩٦١

امین جُمیل، رئیس جمهور لبنان که پیش از سفر به فرانسه و ملاقات با رئیس جمهور این کشور در امریکا با ریگان دیدار کرده بود، امروز در یک کنفرانس مطبوعاتی در پاریس شرکت کرد و افزایش نیروهای پاسدار صلح و خروج نیروهای سوری، فلسطینی و اسرائیلی را از لبنان خواستار شد.

به گزارش یونایتدپرس امین جُمیل رئیس جمهوری لبنان گفت: نقش امریکا در استقرار صلح در لبنان اهمیت ویژه ای دارد. وی درخواست کرد که شمار نیروهای به اصطلاح پاسدار صلح در لبنان به سی هزار تن افزایش یابد. جُمیل افزود: خروج کامل و فوری فلسطینی ها، سوری ها و اسرائیلی ها از لبنان و استقرار یک نیروی چندملیتی نیرومند، نخستین گام ضروری برای امنیت لبنان و کمک به بازسازی کشور است.[٢]

ضمیمة گزارش ٩٥٣

حجت الاسلام سیدمحمد موسوی خوئینی ها که در سال ١٣٦٤ به سمت دادستان کل کشور منصوب شد، دربارة پروندة انفجار دفتر نخست وزیری می نویسد: «روزی مرحوم حجت الاسلام و المسلمین حاج سیداحمد آقا - رحمت الله علیه - از طریق تلفن اطلاع داد که حضرت امام فرموده اند شما و آقای موسوی اردبیلی و آقای رئیسی بیائید کاری با آقایان دارم. ... ما سه نفر خدمت امام رسیدیم و حاج احمد آقا نیز در جلسه حضور داشتند. من اظهارات حضرت امام(ره) در این جلسه را پس از مراجعت از خدمت امام مکتوب کردم و به آقای رئیسی دادم تا به عنوان سند روی پرونده گذاشته شود و آقای رئیسی نیز این کار را کردند. ... پس از حضور ما خدمت امام، ایشان فرمودند که از اول که این پرونده (اشاره به پروندة انفجار نخست وزیری) تشکیل شد، می دانستم که عده ای می خواهند با این کار افراد به درد بخور را از ما بگیرند و خودشان جای آنها را بگیرند. ... سپس امام فرمودند، این پرونده را مختومه کنید و از این پس هیچ کس حق ندارد این پرونده را باز کند. گفتنی است که حضرت امام از آغاز جلسه، قیافه ای برافروخته داشتند و عصبانی به نظر می رسیدند.»[٣]

ضمیمه گزارش ٩٥٦

موضوع اخراج اسرائیل از کنفرانس سازمان بین المللی انرژی اتمی در وین و به دنبال آن مطرح شدن پیشنهاد اخراج این کشور از اتحادیۀ ارتباطات بین المللی و مجمع عمومی سازمان ملل متحد که بیشتر از حمایت های ایران و برخی کشورهای جهان سوم و تعدادی از کشورهای پیشرو عربی برخوردار بود، واکنش های وسیعی را در محافل سیاسی امریکا و اسرائیل به دنبال داشت.

[١] ٢٧. مأخذ ١٥، صص ٢٦ و ٢٧، رادیو امان، ٢٨/٧/١٣٦١.

[٢] ٢٨. مأخذ ٣، ص ١٦.

[٣] ٢٩. ماهنامه نسیم بیداری، سال دوم، شماره ٢١، آبان ١٣٩٠، ص ٢٣.