که خبرنگاران خارجی در همان تپه ها با دوربین هایشان داشتند نگاه می کردند به مندلی و این شیوۀ تبلیغاتی اینهاست و رسوایی و بی آبرویی تا این حد است که آدم برای خودش هیچ حسابی باز نکند. ببینید ما با چه آدمی مواجه هستیم.

صدام گفته بود که ما از ایران بیرون رفتیم و روی آن هم چقدر تبلیغ کردند. بارها و بارها گفتند که صدام عمل مثبتی انجام داد و ایران [با صلح] مخالفت میکند و ایران صلحطلب نیست. حالا امروز خودشان [عراقی ها] میگویند، نه این تپهها را ایرانیها هم نتوانستند از ما بگیرند. نفتشهر ما الآن دست صدام است و چاههای نفت ما را صدام دارد میبرد. غربیها، شرقیها و مرتجعین منطقه با نهایت پررویی میگویند، صدام تا مرزهای بینالمللی عقب نشسته است. یعنی زمینه تبلیغات را این جوری فراهم میکنند و ما را بهعنوان مردمی جنگجو و بحرانطلب معرفی میکنند. واقعاً وقتی انسان فکر میکند و میبیند وجدان دستگاههای تبلیغاتی دنیا تا این حد سقوط کرده، برای این دنیا تأسف میخورد. برای مردم دنیا که فکرشان و ذهنشان را به دست چه بلندگوهایی دادهاند، [متأسف می شود.]

اینها چه فکری کردهاند و باید با اینها چه بکنیم؟! صدام آمده توی خاک ما و همه میدانند، یعنی هیچ یک از این مبلغین نیست که نداند. در بعضی از جاها ارتش عراق تا نود کیلومتر آمده در خاک ما، هزار و دویست روستا را گرفته است، ١٠ شهر را گرفته، هزارها کیلومتر جاده و راهآهن را خراب کرده و بیش از هزار کارگاه و کارخانه از موزائیکسازی تا پالایشگاه آبادان را خراب کرده است. چند بندر را نابود کرده است، هزارها خانه را ویران کرده است، دو میلیون آدم را آواره کرده و صدها پل را منفجر کرده است، چند تا سد خاکی و غیرخاکی را منفجر کرده و صدها مدرسه، اداره، بیمارستان، پل و چیزهای دیگری که در شهرها بوده منفجر کرده و از بین برده است. همان روزهای اول این همه مردم بیگناه را اسیر کرده است. وقتی که دید نمیتواند توی این مملکت بماند، با مواد منفجرهای که آورده بود که علیه ما به کار ببرد و ماشین نداشته اینها را برگرداند، [مواد را کار] گذاشته و ساختمانها را ویران کرده است. شهری مثل قصرشیرین، مثل خرمشهر، هویزه، سومار و... - که خبرنگاران آمدهاند و دیدهاند - همة اینها را با خاک یکسان کرده است و با زور و فشارما قدم به قدم از خاک کشور ما عقب رانده شده است و آخرش هم به ارتفاعات سوقالجیشی