«جناب آقای شیخ زائد بن سلطان آل نهیان رئیس دولت امارات عربی متحده، پیام مورخ ١٨ ذی الحجه ١٤٠٢ شما ملاحظه شد. احساس مسئولیت در قبال مسائل امت اسلامی که بدان اشاره کرده اید، یک احساس مشترک میان همة کسانی است که عمیقاً به وظایف برادری اسلامی واقف اند، بر مبنای همین درک مسئولیت بود که بزرگ ترین فاجعة خاورمیانه را که در برابر چشم کلیة مسلمانان و اعراب اتفاق افتاد و به استحکام بیشتر نفوذ استکبار امریکایی و تجاوز صهیونیستی در منطقة اسلامی منجر شد، دردمندانه با همة سران کشورهای اسلامی در میان گذاشتیم و آنان را به اجلاس فوری کنفرانس اسلامی برای تبادل نظر و تصمیم گیری قاطع دعوت کردیم.

با کمال تأسف باید بی تفاوتی و خونسردی مدعیان حمایت از آرمان های اسلامی را در این مورد همانند همة قضایای جدی مربوط به حوادث فلسطین و لبنان به اطلاع جنابعالی برسانم. دربارة جنگ طولانی و پرخسارت عراق با ایران نیز مسئله دقیقاً به همین کیفیت است. برای ناظران این حادثة خونین باید جای هیچ تردیدی باقی نمانده باشد که دولت جمهوری اسلامی از ادامة جنگ ناراضی و به برقراری صلحی عادلانه بیش از هرکس دیگر علاقه مند است. ما این حقیقت را بارها با همة دوستان و نیز همة کسانی که به عنوان میانجی صلح در مسئله مداخله کرده اند، صادقانه مطرح کرده ایم. متأسفانه آنها که می توانسته اند با اعمال فشار بر روی رژیم متجاوز آن را به تمکین از حق و تأدیه حقوق تضییع شدة ملت بزرگ ایران وادار کنند، به جای این اقدام صلح جویانه با کمک های مالی و تسلیحاتی و سیاسی به متجاوز، آتش جنگ را مشتعل تر و زمان آن را طولانی تر ساخته اند. مایلم تأکید کنم که ما همچنان در مواضع مسالمت جویانة خود پا می فشاریم، اما هرگز از حقوق حقة ملت خود که دست پلید استکبار امریکایی - صهیونیستی در تضییع آن با رژیم متجاوز عراق شریک است، صرف نظر نمی کنیم. هر کوشش خیرخواهانه ای در راه متوقف ساختن این جنگ تحمیلی، تنها با توجه به این حقیقت می تواند به موفقیت دست یابد. از خدای متعال هدایت و توفیق را برای همگی مسئلت می نمایم.»[١]

[١] ٣٤. روزنامه اطلاعات، ٢٢/٧/١٣٦١، ص ٣، خبرگزاری جمهوری اسلامی.